17 - ابو عبد اللَّه زرقانى مالكى ، متوفى در سال 1122 در « شرح المواهب » جلد 8 صفحهء 299 .
18 - جراحى عجلونى ، متوفى در سال 1162 در « كشف الخفاء » جلد 2 صفحهء 251 .
19 - سيد احمد هاشمى ، در مختار الاحاديث النبوية صفحهء 169 .
20 - سيد محمد بن عبد اللَّه دمياطى شافعى ، متوفى در سال 1307 ه در « مصباح الظلام » جلد 2 صفحهء 144 .
21 - شيخ منصور على ناصف در « التاج » جلد 2 صفحهء 216 .
10
از انس بن مالك به طور مرفوع آمده است : « هر كس ( 1 ) مرا مرده زيارت كند ، مثل اين است كه در زمان حياتم زيارت كرده باشد و هر كس قبرم را زيارت كند شفاعتم در قيامت برايش واجب خواهد بود ، هيچ فردى از افراد امتم كه داراى گشايشى باشد و زيارتم نكند ، عذرى برايش نخواهد بود .
اين روايت را گروه زير نقل كردهاند :
1 - حافظ ابو عبد اللَّه محمد بن محمود ابن نجار ، متوفى در سال 643 ه در كتابش « الدرة الثمينة فى فضائل المدينة » .
2 - تقى الدين السبكى ، متوفى در سال 756 ه در « شفاء السقام » صفحهء 28 .
3 - حافظ زين الدين عراقى ، متوفى در سال 806 ه به اين حديث چنان كه در « المواهب » آمده اشاره كرده است .
4 - سيد نور الدين سمهودى ، متوفى در سال 911 ه در « وفاء الوفاء » جلد 2 صفحهء 400 .
5 - ابو العباس شهاب الدين قسطلانى ، متوفى در سال 923 ه در « المواهب
هامش
( 1 ) من زارنى ميتا فكأنما زارنى حيا و من زار قبرى وجبت له شفاعتى يوم القيامة و ما من أحد من امتى له سعة ثم لم يزرنى فليس له عذر .