8
از ابو هريره ، به طور مرفوع آمده است : « هر كس بعد از مرگم زيارتم كند ، همانند اين است كه در زمان حياتم زيارتم كرده باشد ، و هر كس مرا زيارت كند من گواه و شفيعش در روز قيامت خواهم بود » ( 1 ) .
اين روايت را ، افراد زير نقل كردهاند :
1 - حافظ ابو بكر احمد بن موسى بن مردويه ، متوفى در سال 416 ه .
2 - حافظ ابو سعد احمد بن محمد بن احمد بن حسن اصفهانى ، متوفى در سال 540 ه .
3 - ابو الفتوح سعيد بن محمد يعقوبى ، در فوائدش در سال 552 ه .
4 - حافظ ابو سعد عبد الكريم سمعانى ، شافعى ، متوفى در سال 562 ه .
5 - ابن الانماطى ، اسماعيل بن عبد اللَّه انصارى مالكى متوفى 619 ه .
6 - تقى الدين سبكى ، متوفى در سال 756 ه در « شفاء السقام » صفحهء 26 .
7 - سيد نور الدين سمهودى ، متوفى در سال 911 ه در « وفاء الوفاء » جلد 2 صفحهء 400 .
9
از انس بن مالك به طور مرفوع آمده است : « كسى كه مرا در مدينه بعنوان يك عمل نيك و قربة الى اللَّه زيارت كند من شفيع او خواهم بود ( 2 ) . و در روايت ديگرى از او نيز چنين آمده است : « كسى كه در يكى از دو حرم بميرد در روز قيامت در زمرهء افراديكه در امنيت هستند محشور خواهد بود و كسى كه به قصد قربت مرا در مدينه زيارت كند در قيامت در جوارم خواهد بود . و در عبارت ديگر از او چنين آمده است : « من گواه و شفيعش در قيامت خواهم بود » .
اين روايت را جمع زيادى از حفاظ نقل كردهاند و از آن جمله است :
هامش
( 1 ) من زارنى بعد موتى فكأنما زارنى و انا حى و من زارنى كنت له شهيدا و شفيعا يوم القيامة .
( 2 ) من زارنى بالمدينة محتسبا كنت له شفيعا .