و ادب را ديدم كه مىگفتند « شريف رضى از همهء شاعران قريش سر است » ابن محفوظ گفت : اين سخن استوار و صحيح است ، در ميان قريش ، شاعرانى يافت شدهاند كه خوب مىسرودهاند ولى كم ، اما كسى كه هم نيكو بسرايد و هم فراوان ، جز شريف رضى را نديدهايم .
در فرهنگ رجال ، بطور گسترده از شعر و ادب او تمجيد شده ، چونانكه ساير مفاخر او از فضائل نفسى و كمالات روحى مورد ثنا و ستايش قرار گرفته است ، در اينجا مجال وارسى و نقل تمام آن نيست ، بلكه بخاطر اختصار ، قسمتى از آن ياد مىشود :
1 - نسابه « عمرى » در كتاب « مجدى » گويد : شريف رضى ، در بغداد « نقيب النقباء » خاندان ابى طالب بود ، هيبت و جلالى به كمال داشت ، با ورع و پارسائى و زهد از دنيا و بىاعتنائى . خاندان و خويشاوندان خود را رعايت مىكرد ، از پامال شدن حقوق آنان به خشم مىشد ، و از جانيان و ستمكاران ايشانهم انتقام مىگرفت .
او يكى از نوابغ روزگار و نزد بزرگان علم و ادب تعليم يافته بود ، قسمتى از تفسير او را كه بر قرآن كريم نوشته ، در يك جلد زيارت كردم ، زيبا و نمكين بود ، اگر با تفسير ابو جعفر طبرى قياس شود ، برابر و يا بزرگتر است .
شعر و احساسش ، والاتر از آن است كه در وصف گنجد ، تا كنون ، لقب « سرآمد شاعران قريش » ويژهء اوست ، با توجه به اينكه حارث بن هشام ، و « عبلى » و « عمر ابن ابى ربيعه » پيشاپيش آن شاعران ، و محمد بن صالح موسوى حسنى ، و على بن محمد حمانى ( 1 ) و ابن طباطبا اصفهانى ( 2 ) ، در دنبالهء آنان آمدهاند .
2 - ثعالبى در « يتيمة الدهر » گويد : اينك شريف رضى نابغهء دوران ، و نجيبترين بزرگان عراق است ، علاوه بر تبار و الا و افتخاراتى چون خورشيد عالم آرا ، با فرهنگى نمايان و فضلى تابان ، زيب و آزين بسته و از هر چه خوبتر ، طرفى به كمال جسته . از
هامش
( 1 ) از شعراء غدير است ، در قرن سوم . رك : الغدير ج 3 ص 57 - 69 .
( 2 ) از شعراء غدير است ، در قرن چهارم . رك : الغدير ج 3 ص 340 - 347 .