« به ياد تيزى و برانى شمشير رسول اللَّه » .
« و شمشير اول كسى كه نماز خواند و روزه گرفت »
ابو الفلاح حنبلى در شذرات 1 / 308 گويد ، يعنى على رضى اللَّه عنه ، زيرا او بود كسى كه زياد با شمشير آختهء پيامبر ( ع ) كار مىكرد .
آنچه تاكنون اظهار گرديد ، از روى مماشات و همراهى با اهل سنت در موضوع آغاز اسلام آوردن امير المؤمنين ( ع ) بود ، ولى ما معتقديم على ( ع ) به آن معنى كه ابن كثير و قومش پندارند اول كسى نبود كه اسلام آورده باشد ، زيرا كسى كه آغاز به اسلام مىكند لازمه اش سابقهء كفر است ، ولى در چه وقت امير المؤمنين ( ع ) كفر ورزيد تا پس از آن اسلام آورده باشد ؟ او در چه وقت براى خدا شريك قائل بود تا به او ايمان بياورد ؟
امير المؤمنين ( ع ) نطفه اش بر دين حنيف و درخشان اسلام منعقد شد و دامان مقام رسالت ، از او حضانت و پذيرائى كرد و به دست پيامبر ، تغذيه نمود و خوى پيامبر عظيم ( ص ) تربيتش را عهده گرفت ، او پيوسته قبل از اينكه دعوت پيامبر ( ص ) به دين حنيف علنى گردد و بعد از آن ، مانند سايه اى دنبال پيغمبر ( ص ) بود و جز خواست او چيزى نمىخواست و هيچ انگيزه اى جز انگيزهء او در وى ديده نشد . چگونه مدعى مىتواند او را قبل از دعوت اسلام به كفر نسبت دهد و حال آنكه او خود مىگويد : ( هر چند صحت گفتارش بر ما مسلم نيست ) :
« او مادرش را از سجدهء به بتها وقتى در شكم مادر بود ، باز مىداشت » ( 1 )
آيا پيشواى امت تا وقتى در شكم مادر است چنين رفتارى دارد و سپس آلودگى كفر در عالم تكليف او را آلوده مىسازد ؟
بلكه آن بزرگوار در عالم جنين ، دوران شيرخوارگى ، وقتى از شير باز گرفته شد ، در كودكى ، و جوانى و بزرگى و دوران خلافت ، در همهء احوال ، مؤمن به خدا بود .
هامش
( 1 ) اين حديث را سيرهء حلبيه 1 / 285 ، سيرهء زينى دحلان ، نور الابصار 76 ، نزهة المجالس 2 / 210 نقل كردهاند .