شاعر را بشناسيم
ابو جعفر احمد بن علويه ( 1 ) اصفهانى كرمانى مشهور به ابى الاسود ، او يكى از مؤلفان اماميه است كه نامش در كتب رجال معروف مىباشد . نجاشى در فهرستش ، و ابن شهر آشوب در معالم العلماء نام او را ياد كردهاند . كتابى دارد كه نجاشى آن را كتاب « الاعتقاد فى الادعيه » و ابن شهر آشوب « دعاء الاعتقاد » از آن نام بردهاند ، و ابن شهرآشوب گويد : او را كتابهائى است كه يكى از آنها بدين نام است .
و حموى در معجم الادباء گويد : او را رسائل مختاره اى است كه ابو الحسن ( ابو الحسين ) احمد بن سعد در كتابى كه در رسائل نوشته آن را تدوين كرده و او را هشت كتاب است در دعا ، به انشاى خود او . و رساله اى دارد در الشيب و الخضاب ( پيرى و رنگ آميزى ) . و ابن نديم در فهرستش / 237 ديوانى براى او در پنجاه برگ ، نام برده .
ابن علويه از پيشوايان و بزرگان حامل حديث است ، بزرگانى از مشايخ اماميه ، از او حديث گرفته و به او اعتماد كردهاند از قبيل :
شيخ القميين ، ابو جعفر محمد بن حسن بن وليد قمى متوفى 343 ه كه حالش در وثاقت ، و اجتناب از روايت كردن از اشخاص غير موثق ، معلوم است ، و حتى كسانى را كه از راويان ضعيف روايت كردهاند توبيخ كرده و از قم بيرون نموده
هامش
( 1 ) علويه را با دو فتحه و تشديد يا ، بنا بر آنچه در ايضاح الاشتباه ساروى است ، بايد خواند ضمنا كلام نجاشى بر ساروى اشتباه شده و ابن علويه را به رحّال ، معرفى و ضبط كرده و حال آنكه اين لقب محمد بن احمد است كه ابن علويه از او روايت كرده ، نه لقب خود او .