پيرامون اشعار
اين ابيات از قصيدهء محبّره ( تزيين شده ) ابن علويه است . حموى در « معجم الادباء » 4 / 76 گويد :
احمد بن علويه را قصيده اى است با هزار قافيه در مراسم تشيع ، وقتى بر ابى حاتم ( 1 ) سجستانى آن را عرضه داشتند ، گفت : اى مردم بصره ، اهل اصفهان بر شما پيشى گرفتند . و اول قصيده اينست :
ما بال عينك ثرة الاجفان
عبرى اللحاظ سقيمة الانسان ؟
و در « معالم العلماء » ابن شهر آشوب ، و « ايضاح الاشتباه » علامهء حلى ، آمده است كه وى اشعار نونيّه اى به نام « الفيّه » و محبّره در هشتصد و سى و چند بيت . . . تا آخر آنچه حموى ياد كرده . بخش مهمى از اين اشعار در مناقب ابن شهر آشوب به طور متفرق در ابواب آن كتاب يافت مىشود ، علامهء سماوى آن اشعار را در ديوانى مشتمل بر 213 بيت شعر ، جمع كرده است . سيد ما حجة الاسلام امين 224 بيت آن را در اعيان الشيعه به نقل از مناقب ، آوردهاند .
اين قصيده ، متضمن برجسته ترين فضائل امير المؤمنين ( ع ) است كه از زبان پيامبر ( ص ) نقل شده . و در حقيقت زبان كتاب و سنت است نه يك عده تصويرهاى
هامش
( 1 ) سهل بن محمد ، پيشواى علوم قرآن ، و علم لغت ، و شعر است ، نزد اخفش شاگردى كرده ، و از ابى عبيدة ، و ابى زيد ، و اصمعى ، و گروهى ديگر ، روايت كرده است ، و ابن دريد ، و ديگران از او روايت كردهاند و در سال 255 ه ، و برخى گويند ، در وقت ديگر ، وفات يافت .