بغدادى مشهور به ابن رومى ، يكى از مفاخر عالم تشيع و مردى فوق العاده و داراى ويژگىهاى ممتاز در امت اسلامى است . زيبائى و ظرافت اشعار طلائىاش كه بسيار فراوان هم مىباشد ، رونق بخش بلاغت عربى است . اين اشعار از شمشهاى طلاى ناب برتر ، و از ستارگان آسمان فزونتر و نورانىتر است ، از ميان فنون مختلف شعر ابن رومى در مدح ، هجا ؛ توصيف و تغزل ، ممتاز شناخته شده است ، بطوريكه ديگران از رسيدن بپايگاهش ناتوان مانده ، چشمها به ادب و كمال او خيره شده است و او برتر از شبيه و نظير است چنان كه فضائل و كمالاتش از حساب بيرون مىباشد .
او را در دوستى خاندان پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله هدفهاى بلندى منظور است . اصولا ويژگى او بدان خاندان ، و مديحه سرائىاش براى آنان ، و دفاع از آنان در برابر حملات مخالفان ، از حقايق آشكار زندگى اوست .
ابن صبّاغ مالكى متوفى 855 ( 1 ) و شبلنجى ( 2 ) او را از شعراى امام حسن عسكرى عليه السلام شمردهاند .
همهء اشعارش به ترتيب حروف تهجّى مرتب نبوده « مسيّبى » على بن عبد اللَّه بن مسيّب ، و « مثقال » غلام ابن رومى آنها را در صد برگ روايت كردند . احمد بن ابى قسر كاتب و همچنين « خالد » كاتب هر كدام ، صد برگ از شعرش را نوشتهاند . و آنگاه « صولى » در دويست برگ بر حسب حروف آن را مرتب ساخته است . « ابو الطيب وراق بن عبدوس » اشعار ابن رومى را از نسخههاى موجود جمع آورى كرد ، در حدود هزار بيت
هامش
( 1 ) فصول المهمه 302 .
( 2 ) نور الابصار 166 .