حديث عبارت از : « ابن حزم » ، « ابن جوزى » ، « ابن تيميه » و « ابن كثير » مىباشند .
در همين خلال عدّه اى از بزرگان پيدا شدند كه انكار اين فضيلت نبوى و كرامت علوى ، كه از نظر روايات امرى قطعى است ، بر آنها گران آمد و تأليف خود را بدان اختصاص دادند تا در آن اسناد و طرق حديث ردّ الشمس را به تفصيل ذكر كنند از قبيل :
1 - « ابو بكر وراق » كتابى دارد به نام « من روى ردّ الشمس » ابن شهر اشوب در مناقب 1 ر 458 از آن ياد كرده است
2 - « ابو الحسن شاذان الفضيلى » ، رساله اى در طرق حديث دارد ، قسمتى از آن را حافظ سيوطى در « اللئالى المصنوعه » 2 ر 175 آورده و گفته است او طرق حديث را به اسناد فراوان نقل كرده و به بهترين وجهى صحت آن را اثبات نموده و با ابن جوزى درباره برخى از رجال سندش كه آنان را جرح مىكرده ، در آويخته است .
3 - « حافظ ابو الفتح محمّد بن حسين ازدى » موصلى كتابى ويژهء ردّ الشمس نگاشته و حافظ الكنجى در « الكفاية » از آن ياد كرده است .
4 - « ابو القاسم حاكم بن حداد حسكانى » نيشابورى حنفى ، كه شرح حالش در 1 ر 184 همين كتاب گذشت ، رساله اى به نام « مسئلة فى تصحيح ردّ الشمس و ترغيم النواصب الشمس » دارد قسمتى از آن را ابن كثير در البداية و النهاية 6 ر 80 آورده و ذهبى آن را در تذكره اش نقل كرده است 3 ر 368 .
5 - « ابو عبد اللَّه جعل ، حسين بن على بصرى » بغدادى متوفى 399 فقيه متكلم ، كتابى دارد به نام « جواز ردّ الشمس » ابن شهر اشوب از آن ياد كرده است .