و تقوى و دريافت صحيح روايت يگانهء عصر خود بود ؛ در طلب حديث حريص و در باب درك حقائق و معرفت به آنها زياد مىكوشيد . در نيشابور از محمّد بن رافع ، اسحاق بن منصور ، عبد الرحمن بن بشير بن حكم ، نقل حديث مىكند و در عراق از عمر ابن شبّه نميرى ، حسن بن محمّد بن صباح ، محمّد بن اسماعيل احمسى و احمد بن سنان قطَّان نقل حديث مىنمايد و در رى از ابا زرعه ، محمّد بن مسلم بن داره ، نقل حديث كرده است و از او ، ابو اسحاق ابراهيم بن عبدوس ، محمّد بن شريك اسفراينى ، ابو احمد اسماعيل بن يحيى بن زكريا حديث گرفته و روايت نمودهاند . وى در جمادى الثانيه سال 317 در نيشابور وفات نموده است .
« زيادتى چاپ دوم » و از جملهء ايشان است : ابو بكر محمّد بن ابى نصر احمد بن عباس بن حسن بن جبلة بن غالب بن جابر بن نوفل بن عياض بن يحيى بن قيس بن سعد انصارى مشهور به عياضى .
سمعانى ، در انسابش از او ياد كرده و گويد كه : او اهل سمرقند است مردى بزرگوار و فقيه و از زمرهء رؤساى شهر محسوب ميشده است و مورد نظر و توجه خلق بوده .
از ابو على محمّد بن محمّد بن حرث حافظ سمرقندى روايت نقل مىكند و ابو سعيد ادريسى ( 1 ) او را ديده و ملاقات نموده ولى حديثى از او نقل نكرده است .
و باز از جملهء اين گروه است : ابو احمد بن ابى نصر عياضى ( 2 ) برادر ابى بكر عياضى كه ذكرش گذشت .
و از جملهء آنهاست : ابن المطرى ؛ ابو محمّد عبد اللَّه بن محمّد بن احمد بن خلف بن عيسى بن
هامش
( 1 ) ابو سعيد عبد الرحمن بن محمد استرآبادى مقيم سمرقند بوده و در همانجا در اواخر ذو الحجهء سال 405 ه . ق وفات يافته است .
( 2 ) محى الدين بن ابى العرفاء ، نام ابى نضر و عياض و برادرش را در كتاب « الجواهر المضيئة » ص 13 ذكر نموده است .