اين داستان را ابن ابى الحديد در ج 1 ر 356 شرح نهج البلاغة آورده است .
زمخشرى در كتاب « ربيع الابرار » بنابر آنچه در ذهن ياد دارم ، و حافظ سيوطى گويند :
در زمان بنى اميّه ( در نقاط مختلف كشور اسلامى ) بيش از هفتاد هزار منبر وجود داشت كه بنا به سنت ناميمون معاويه ، على بن ابى طالب بر همهء اين منابر لعن مىشد .
علامهء بزرگوار شيخ احمد حفظى شافعى در منظومهء خود چنين گويد :
سيوطى حكايت كرده كه روش بنى اميه بر اين بود كه :
بر بيش از هفتاد هزار منبر لعن على ( ع ) را مىگفتند .
و اين جنايتى است كه جنايتهاى ديگر در قبال آن كوچك مىنمايد .
آيا با كسى كه اين سنت ناميمون را مىگذارد دشمنى ورزيدند يا اينكه عيب او را پوشانيدند و ثنا گفتند ؟
و آيا دانشمند مىتواند ساكت باشد و جوابى ندهد ؟
و آيا اين عمل معاويه را به اجتهاد او بر مىگردانند ، چنان كه ستمهايش را به اجتهادش بر گرداندند ، يا نه ، مىگويند شخصى ملحد است ؟
آيا اين روش ناپسنديده ( على ) را رنج نمىدهد ؟
و كيست كه او را آزار مىدهد ؟
در روايتى از ام سلمه آمده كه آيا در بين شما كسى هست كه خدا را دشنام دهد ؟ خموش باشيد و با انديشمندان و دانايان همراه شويد .
و دشمن بداريد هر كسى كه على را دشمن مىدارد .
قبلا أمير مؤمنان به تمام اين ماجراها خبر داده و پيشگوئى مىفرمود كه :
به زودى بعد از من مردى بر شما ظاهر شود ، گشاده گلو و بزرگ شكم ( 1 ) ،
هامش
( 1 ) مند حق البطن كه در متن خطبه است به معنى شكم بزرگ است چه ، معاويه به زياد خورى و حرص به خوراك موصوف بوده .