لفظ امام به همين معنى آمده است .
اين در رابطه با استعمال لفظ امام در خصوص افراد مىباشد و اما در رابطه با استعمال لفظ امام در غير افراد در دو معنى و تنها به صورت مفرد ذكر شده است در حالى كه امام در دو معناى گذشته هم با صيغه مفرد و هم با صيغه جمع استعمال شده بود ، اما اولين معناى امام در استعمال در غير افراد به معنى تورات است ؛ چنان كه در قرآن كريم آمده است : « وَ مِن قَبْلِهِ كِتاب مُوسى إِمَاماً وَ رَحْمَة » ؛
و پيش از وى [ نيز ] كتاب موسى راهبر امام و مايه رحمت بوده است « 1 » .
و شايد از اين استعمال بتوان نتيجه گرفت كه لفظ امام را مىتوان بر ساير كتابهاى آسمانى ، يا لااقل بر كتابهاى آسمانى بزرگ اطلاق كرد و اما معنى دوم به معناى لوح محفوظ است كه در اين آيهء شريف آمده است :
« وَ كلَّ شىْءٍ أَحْصيْناهُ في إِمَامٍ مُّبِينٍ » ؛ و هر چيزى را در كارنامهاى روشن برشمردهايم « 2 » .
مراد از امام در آيه شريف
حال مقصود از امام در آيهء اول ( اسراء / 71 - / 72 ) چيست كه هيچ زمانى از مصداق او خالى نبوده و اهل زمانش در روز قيامت به نام او خوانده مىشوند ؟
آيا او شخص معينى است ؟ آيا او يكى از كتابهاى آسمانى در هر زمانى است ؟ آيا او لوح محفوظ است ؟
هامش
( 1 ) . هود / 17 .
( 2 ) . ياسين / 12 .