نقل كنندهء سنّت حضرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و پيشوايان از عترت آن حضرت عليهم السلام مىباشد ؛ امرى كه باعث مىشد تا ائمهء اطهار اصحاب خود را به حفظ و تدوين اين ميراث گرانبها فرمان دهند تا در كنار قرآن كريم منبعى اصلى براى همه معارف و احكام اسلامى باشد ؛ احكامى كه امت اسلام تا روز ظهور حضرت مهدى عليه السلام بدان محتاج خواهند بود ، نتيجه اين تلاش پربار ، روايات شريفهاى بود كه اصحاب ائمه عليهم السلام آنها را در كتابهايى كه به « اصول چهارصدگانه » معروف است جمع آورى نموده و كار تدوين و تأليف همه اين كتابها در زمان ائمه پيش از حضرت مهدى عليه السلام به اتمام رسيده بود و در اين نصوص بيشتر نصوص سنّت شريف نبوى گردآورى شده بود « 1 » .
امام دوازدهم شيعيان حضرت مهدى عليه السلام تمام نيازهايى كه امت به مسائل معارفى اسلام در طول غيبت كبرى داشتند ، و آنچه را كه مؤمنان را بر تحرك و استقامت در راه مستقيم يارى داده امت اسلامى را در ادامه مسير تكاملى خود يارى مىرساند را در خلال دوران غيبت صغرى تكميل نمود . و اين دومين هدف كلى آن حضرت از غيبت صغرى بوده است چه اينكه در بسيارى از نامههاى صادره از آن حضرت اين مسأله به صورت آشكار به چشم مىخورد .
تثبيت سازمان نيابت
حضرت مهدى عليه السلام در اين دوران ، از ميان شيعيان تعدادى از افراد مورد اعتماد را كه داراى ايمانى خالص بودند به عنوان نايبان و وكيلان خود معرفى و تعيين نمودند ؛ اين بزرگواران با اجازه و فرمان آن حضرت سازمانى را براى
هامش
( 1 ) ر . ك سيد على شهرستانى ، منع تدوين الحديث - / اسباب و نتايج / 397 - / 465 فصل مربوط به تاريخ تعيين سنّت نبوى در نزد مكتب اهلبيت عليهم السلام .