يافته است .
برخوردار نبودن اهلبيت عليهم السّلام و پيروان آنها از وضع معيشتى سزاوار و شايسته ، به اين دليل بود كه حكومت ، بيم آن داشت كه آنان مال را براى از بين بردن تختوتاج آنان بهكار گيرند . از همينجا بود كه سياست سختگيرى مالى نسبت به اهلبيت عليهم السّلام سياستى كلّى بود كه همهء خلفاى بنى عبّاس به آن عمل مىكردند . چراكه آنان از هركسى بيشتر به جايگاه اجتماعى اهلبيت عليهم السّلام در دلهاى مؤمنان آشنايى داشتند .
اين مسأله تا آنجا پيش رفت كه اگر يكى از دوستداران اهلبيت عليهم السّلام را مىيافتند كه حقوق دولتى دريافت مىكند ، بلافاصله حقوق او را قطع كرده ، بلكه پا را فراتر گذاشته ، محدوديتهايى در ميزان دارايى و يا حتّى داشتن غلام و كنيز براى آنان ايجاد مىكردند . تا آنجا كه در آن عصر ، فقر و ندارى و محروميت ، از چهره و زندگى بسيارى از علويان آشكار بود .
7 . نهضتهاى علويان
متوكّل آنقدر در آزار و اذيّت علويان و بازداشتن آنها از حقوقى كه خداوند متعال به آنان عطا فرموده بود اصرار ورزيد كه آنان از شدّت فقر به حدّ هلاكت و مرگ رسيدند ، بلكه پافشارى او در ستم و جور بر علويان تا بدانجا ادامه يافت كه دستور داد در محاكم قضائى ادّعاى غيرعلويان را بر علويان مقدّم دارند .
از تتبع در تاريخ عبّاسيان چيزى جز عداوت و كينه نسبت به اهلبيت عليهم السّلام نخواهيم ديد . كه البتّه براى اين مطلب دلايل چندى مىتوان يافت . از آن جمله :
اهلبيت عليهم السّلام - به تصريح جدّ بزرگوارشان حضرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله - تنها