دستور داد تا قبر حضرت امام حسين عليه السّلام را در كربلا ويران كردند . همچنين دستور داد تمام خانههايى كه در اطراف آن قبر بود ويران شده ، مردم را از زيارت آن حضرت منع كرده دستور داد هركس از اين فرمان سرپيچى كند و به زيارت امام حسين عليه السّلام برود ، وى را گرفته و عقوبت كنند .
سيوطى گويد : متوكّل به تعصّب در ميان خلفا معروف بود . مسلمانان از تعصّب او بسيار رنج ديدند ، تا جايى كه اهل بغداد بر ديوارها و مساجد او را دشنام نوشته و شاعران هجوش كردند . نمونهاى از هجو شاعران دربارهء متوكّل چنين است :
« به خدا سوگند كه اگر بنىاميّه دخترزادهء پيامبر خود را به مظلوميت تمام كشتند . »
« برادران آنها يعنى بنى عبّاس هم عملى مانند آن انجام داده و قبر او را ويران كردند »
« بنى عبّاس از اين مطلب كه نتوانستند در قتل فرزند پيامبر شركت كنند بسيار متأسفند و به همين خاطر به سراغ قبر و جنازهء او رفتهاند » « 1 » .
دشمنى و عداوت متوكّل با اهلبيت عليهم السّلام و آزار و اذيتى كه به شيعيان آنها مىرساند هيچ حدّومرزى نداشت . وى « يعقوب بن سكّيت » معلّم فرزندان خود را كه پيشواى ادبيات عرب بود در سال 244 ه . ق به قتل رساند . قضيه از آنجا شروع شد كه وى از ابن سكّيت پرسيد : از ميان دو پسر من يعنى : معتزّ و مؤيّد و دو فرزند على يعنى : امام حسن و امام حسين كداميك در نزد تو
هامش
( 1 ) . سيوطى ، تاريخ الخلفاء / 347 .باللّه إن كانت امية قد أتت * قتل ابن بنت نبيّها مظلوما
فلقد أتاه بنو أبيه بمثله * هذا لعمري قبره مهدوما
أسفوا على أن لا يكونوا شاركوا * في قتله فتتبّعوه رميما