مسلمانان از سوى خدا انتخاب و منصوب مىشوند .
مورخان همصدا و بدون اختلافنظر ، آوردهاند كه هنگام وفات امام رضا عليه السّلام فرزند و جانشين او امام جواد عليه السّلام نه ساله بود و در همين سن امامت پس از پدر خويش را برعهده گرفت .
چنين پديدهاى در ميان امامان معصوم عليهم السّلام بىسابقه و در نوع خود اولين مورد به شمار مىرفت . اگر اين پديده را براساس معيارهاى الهى و واقعيت تاريخى بكاويم ، بىترديد آن را براى پذيرش حقانيت مدرسهء امام جواد عليه السّلام و خط اهل بيت عليهم السّلام كه امام جواد عليه السّلام تبلور آن بود بسنده خواهيم ديد و تنها فرضى كه براى اين پديده مىتوان تصور كرد اين است كه امامت كودك خردسالى كه در عمل ، رهبرى و هدايت شيعيان را در تمام عرصههاى روحى ، معنوى ، فكرى ، دينى ، فقهى و . . . بر عهده گرفته و از تمام اين صحنهها سرافراز و پيروز برآمده ، نشانهء الهى بودن امامت اوست و هيچ ترديدى در آن وجود ندارد .
فرضهاى ديگرى نيز وجود دارند كه از مقبوليت برخوردار نيستند . اين فرضها را به شرح زير برمىشمريم :
يكم : شيعيانى كه امامت امام جواد عليه السّلام را پذيرفته بودند هنوز نمىدانستند كه اين مدعى امامت ، خردسال است !
اين فرض از آنرو مردود است كه رهبران معصوم ، حاجب ، نگهبان و تشكيلات سلطنتى نداشتند تا مردم از ديدن آنان محروم و ممنوع باشند و از ديگر سو ، دعوتى چون دعوتهاى صوفيه و دعوتهاى باطنى فاطمى نداشتند كه داعيه را از ديد مردم پنهان مىدارند . امام جواد عليه السّلام همانند پدران معصوم خود در دسترس شيعيان بود و آنان در هر طبقهء اجتماعى قرار داشتند
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 203
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٠٣