ديگرى كه در اين بيان جلب توجه مىكند اين است كه امام رضا عليه السّلام حتى پيش از به دنيا آمدن فرزندش حضرت جواد عليه السّلام ، بهطور صريح از امامت او سخن مىگفت . حضرت در هر فرصتى با تصريح يا تلويح ، امامت فرزندش را مطرح مىكرد و مسلمانان را به جايگاه او توجه مىداد .
2 . امام رضا عليه السّلام دربارهء نوزاد خود فرمود : « هذا المولود الذي لم يولد مولود أعظم بركة على شيعتنا منه » ؛ « 1 » اين مولودى [ است كه ] مباركتر و خجستهتر از او براى شيعيان ما زاده نشده است .
در اين عبارت مىبينيم كه امام رضا عليه السّلام در روزهاى آغازين ولادت امام جواد عليه السّلام اينگونه او را توصيف كرده است و جايگاه و شكوه او را به همگان نمايانده است .
3 . از « معمر بن خلاد » نقل شده كه گفت : « از امام رضا عليه السّلام شنيدم - در حالى كه از چيزى نام برده شد - فرمود : چه نيازى به آن داريد ؟ اين ابو جعفر را [ بهعنوان امام پس از خود ] جانشين خود كردهام . ما خاندانى هستيم كه خردسالان ما از بزرگان ما ارث مىبردند و [ در دانش و رهبرى ] يكسانند . « 2 »
4 . عليرغم اينكه امام رضا عليه السّلام از مدينه دور بود ، اما هماره از طريق مكاتبه با فرزندش امام جواد عليه السّلام ارتباط داشت و در نامههايى كه به فرزند خود مىنوشت با جملاتى آكنده از احترام او را بزرگ مىداشت . امام رضا عليه السّلام هميشه فرزندش را با كنيه ياد كرده ، مىگفت : « ابو جعفر [ خطاب ] به من نوشت و من [ خطاب ] به ابو جعفر نوشتم » . نامههايى كه از ابو جعفر عليه السّلام جواد عليه السّلام مىرسيد در اوج شيوايى و زيبايى بود .
هامش
( 1 ) . اصول كافى 1 / 321 .
( 2 ) . همان 1 / 320 و الفصول المهمه / 265 .