« ابو الحسن بن محمد بن ابى عباد » راوى اين مطلب در ادامه مىگويد : از امام رضا عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : « أبو جعفر وصيّي و خليفتي في أهلي من بعدي » ؛ ابو جعفر وصي من و پس از من جانشينم در ميان خاندان من است . « 1 »
امام رضا عليه السّلام با بيان مطالبى و ارائهء رهنمودهايى بر آن بود تا پيروان اهل بيت عليهم السّلام دريابند كه امام رضا عليه السّلام درصدد زمينهسازى براى امام پس از خود بوده و اينكه حضرتش در آستانه كوچ به ديار باقى است . امام رضا عليه السّلام با همين انگيزه ، خطاب به فرزندش نوشت : اى ابو جعفر ، باخبر شدهام كه چون بخواهى از خانه ات خارج شوى ، غلامان تو را از دروازهء كوچك بيرون مىبردند . [ بدان كه ] اين كار به دليل بخل آنان است تا مبادا خير تو به كسى برسد .
به حقى كه بر تو دارم سوگندت مىدهم كه تنها از دروازهء بزرگ رفتوآمد كنى . پس هر گاه آهنگ بيرون رفتن كردى ، زر و سيم با خود داشته باش و هركس از تو تقاضايى كرد او را محروم مكن . هرگاه عموهاى تو درخواست نيكىات كردند ، كمتر از پنجاه دينار مده ، اما دادن بيش از اين با توست و چون عمهها به اميد نيكىات از تو چيزى خواستند ، كمتر از 25 دينار مده ، اما دادن بيش از اين با توست . [ فرزندم ، ] مىخواهم به پاس اين كار ، خداوند تو را رفعت و بلندى بخشد . پس انفاق كن و مبادا كه بيم آن داشته باشى كه خداوند صاحب عرش تو را به بينوايى گرفتار كند . « 2 »
نصوص و بيانات موجود دربارهء امامت حضرت جواد عليه السّلام ، فراوان و در معنا و مفهوم متحد هستند ، اما از نظر ظاهر اختلاف دارند كه اين اختلاف لفظى چند دليل دارد ، از جمله :
- عدم ثبات شرايط سياسى و اجتماعى كه امام رضا عليه السّلام ، فرزندش جواد عليه السّلام
هامش
( 1 ) . الصراط المستقيم 2 / 166 و بحار الانوار 50 / 18 .
( 2 ) . عيون اخبار الرضا 2 / 8 .