الف ) امام عليه السّلام كار بازشناختن امام حقيقى و مدعى امامت را به شيعيان و دانشمندان آنان واگذاشت تا با آزمونهاى علمى ، مرتبه علمى و توانمندىهاى مدعى را - در صورتى كه داشته باشد - بازشناسند . اين آزمون از دو راه ممكن بود : يكى تحقيق مستقيم و بدون واسطه و ديگرى مقارنهء ميان مدعى امامت و امام عليه السّلام بود كه پيش از اين در داستان هشام و مؤمن طاق گفته شد .
ب ) امام كاظم عليه السّلام روابط دوستانه و صميمانه خود را با برادرش عبد الله حفظ كرده ، ادعاى عبد الله ، نتوانست امام عليه السّلام را به قطع رابطه با برادرش وادارد ، بلكه امام عليه السّلام او را - چنان كه در همين مبحث خواهيم خواند - به خانهء خويش دعوت كرد .
ج ) معجزه ، وسيلهاى بود كه امام عليه السّلام را به عنوان امامى كه اطاعت از او واجب است از مدعى امامت ؛ يعنى عبد الله متمايز مىكرد . حضرت براى اثبات امامت خويش در برابر جمع شيعيان و ياران خاص خود از معجزه استفاده مىكرد . « مفضل بن عمر » مىگويد : « امام جعفر صادق عليه السّلام در وصيتنامهاى كه از خود برجاى گذارد ، حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام را امام پس از خويش معرفى كرده بود . عبد اللّه افطح فرزند امام صادق عليه السّلام و برادر امام كاظم عليه السّلام كه در آن روزگار و با نبود اسماعيل ، بزرگترين فرزند امام صادق عليه السّلام بود ، مدعى امامت شد . امام كاظم عليه السّلام دستور داد تا هيزم فراوانى در ميان خانه جمع كنند . آن گاه برادر خود عبد الله را به خانه خويش خواند . عبد الله به خانه امام عليه السّلام رفت و در كنار برادر نشست . در آنجا جمعى از بزرگان شيعه حضور داشتند .
امام كاظم عليه السّلام دستور داد تا آتش در هيزمها افروخته شود . حاضران به انگيزهء امام كاظم عليه السّلام و فرمان آن حضرت به افروختن آتش پى نبرده بودند .
هيزمها كه به اخگر تبديل شد . امام عليه السّلام با لباسهايى كه بر تن داشت درون آتش
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 104
مساهمون: منذر حكيم
ص١٠٤