مىبينيم ابو سلمهء خلّال و ابو مسلم خراسانى در اوّلينبار با آن حضرت به عنوان خليفه بيعت كردند و بعضى از اصحاب آن حضرت نيز تأكيد بسيارى بر ضرورت اعلام جهاد از طرف امام صادق عليه السّلام داشتند .
امّا آنچه كه سزاوار است به آن توجّه شود اين است كه امام صادق عليه السّلام اين جايگاه مقدّس را در دلهاى مردم بهواسطهء معادلات سياسى خلق السّاعه به دست نياورده بود . بلكه رويدادها و شرايط مختلفى به وقوع پيوست تا اين جوّ را به وجود آورد و اين باور را كه امام صادق عليه السّلام و تنها او در چنين جايگاهى قرار داشته و مىتواند جايگزين شايستهء سياسى و فكرى حكومت اموى بوده و به جاى حكومت ظالم اموى ، خليفهء شرعى مسلمانان باشد .
تلاش خستگىناپذير و رويهء اصلاحى كه امام صادق عليه السّلام و ائمّهء قبل از او عليهم السّلام بنا نهادند و ايجاد نسلهاى پيشرو ، موجب انگيزش اين بيدارى در امّت گشته و نقطهء عطفى تاريخى در حيات امّت اسلام خلق كرد كه باعث شد امّت اسلام از غناى فكرى كه اين برههء طلايى براى ما به يادگار گذاشته است بهرهمند گردد .
در چنين شرايط حسّاسى امام صادق عليه السّلام در برابر تحرّكات منفى كه سعى در به انحراف كشيدن مسير مردم و بردن آنها به سوى مكاتب انحرافى جديد داشتند به شدت مراقب بودند . از همينجاست كه بسيارى از راهنمايىهاى امام به اصحاب آن حضرت در اين رابطه صادر شده است و در برابر نمايشات سياسى دروغين كه بعضى از انقلابىنمايان اجرا مىكردهاند بىطرفى پيشه مىكرده است ، و اين مطلب به اين دليل بوده كه آن حضرت به اغراض و مطامع آنان كاملا آگاهى داشته است .
و از همين گرايشات سياسى كه براى به دست گرفتن خلافت و درآوردن
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 221
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٢١