اصحاب مخلص و نزديك خود نمىدادند تا بدينوسيله سلامت امام پس از خود را تضمين نمايند .
محمّد بن مسلم روايت مىكند : در نزد امام ابو جعفر محمّد بن على عليه السّلام بودم كه ناگاه فرزندش جعفر كه گيسوانى فروهشته داشت و در دست او چوبى بود كه با آن بازى مىكرد از در وارد شد ، امام باقر عليه السّلام فرزند را گرفته او را به خود چسبانيد و سپس گفت : پدر و مادرم فداى تو باد كه به لهو و بازى مشغول نمىشود .
سپس فرمود :
اى محمّد ، پس از من اين امام توست ، به او اقتدا كن و از مشعل فروزان علم او نور بجو ، به خدا سوگند كه همانا او همان امام صادق و راستگويى است كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله براى ما توصيفش كرده است . . . « 1 » .
و از همّام بن نافع روايتشده كه گفت : روزى امام باقر عليه السّلام به اصحاب خود فرمود : هنگامى كه مرا از دست داديد به اين فرزند اقتدا كنيد كه او پس از من امام شماست » ، و سپس به فرزندش جعفر عليه السّلام اشاره كرد « 2 » .
همچنين امام باقر عليه السّلام در پاسخ كسى كه از آن حضرت دربارهء قائم سؤال كرده بود با دست به پشت حضرت صادق عليه السّلام زد « 3 » .
از فضيل بن يسار روايت شده است كه گفت : در نزد ابو جعفر عليه السّلام بودم كه ناگاه ديدم امام صادق عليه السّلام به نزد آن حضرت آمد . امام باقر عليه السّلام فرمود : پس از من اين بهترين خلق خدا مىباشد « 4 » .
از عبد الغفّار بن قاسم روايتى طولانى نقلشده كه قسمتى از آن چنين
هامش
( 1 ) . كفاية الاثر / 253 .
( 2 ) . كفاية الاثر / 254 .
( 3 ) . اثبات الوصيه / 152 .
( 4 ) . اثبات الوصيه / 155 .