دهم : امام باقر عليه السّلام و آيندهء گروه صالح
يكى از مهمترين عناصر پيروزىآفرين براى گروههاى انقلابى وجود يك رهبرى بيدار است كه همواره بر حركت روبهرشد آنان اشراف كامل داشته و مسئوليت تغيير فراگير را به عهده گرفته ، برنامهريزىها و خطّمشىها را تنظيم نموده و با نظارت بر پياده شدن آن برنامهها در جهان خارج ، آنان را با نيروى روحى و تقويت معنوى يارى رساند تا بتوانند به اهداف و آمال حركت خود دست يابند ، رهبرى در منطق اهل بيت عليهم السّلام يك رهبرى الهى است كه خداوند متعال به آن تصريح كرده و آن را به پيامبر خود صلّى اللّه عليه و إله ابلاغ نموده است . رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله نيز اين رهبرى را به حضرت امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام ابلاغ كرده و اين وصيّت و رهبرى به ترتيب از امامى به امام بعدى مىرسد تا اينكه به خاتم اوصيا و پايانبخش ائمّه كه امام مهدى ( عج ) باشد برسد .
امام باقر عليه السّلام براى روشن شدن مسألهء امامت پس از خود اهميّت ويژهاى قائل بوده و نظر اصحاب خود را به اين مسأله و شروط ، خصوصيّات ، و كيفيّت تشخيص آن در جهان خارج جلب مىنموده است . آن حضرت گاه به صورت آشكار و گاه به صورت مخفى اين مسأله را به اصحاب خود اعلام مىنموده و اين مسأله از ابتداى امامت امام باقر عليه السّلام تا روزهاى پايانى عمر شريف آن حضرت ادامه داشته است . آن حضرت از همهء فرصتهاى مناسب براى اشاره كردن به اين مسأله و تأكيد كردن بر پيروى آنان از جانشينشان استفاده مىكردند .
البتّه اعلام امامت امام جعفر صادق عليه السّلام پس از امام باقر عليه السّلام همواره در دايرهاى محدود و با نوعى پوشيدگى همراه بود . آن حضرت اين خبر را جز به