بدينوسيله از دشمنى و اذيّت و اخلال آنها در روند اصلاح جامعه جلوگيرى شود .
بنابراين تقيّه جايگاهى متوازن و حدّ وسط بين دو حالت ناپسند است . يكى مطرود شدن از جامعه و دور شدن از ميدان اصلاحگرى ، و دوّم حالت رودررويى درگيرى مستقيم . چراكه در بسيارى از موارد عدم پاىبندى به اصل تقيّه منجرّ به يكى از اين دو حالت خواهد شد و در هردو صورت ، انسان مؤمن به اهدافى كه در زندگى اجتماعى خود دارد نخواهد رسيد ، و گاه مىشود كه عدم پاىبندى به اين اصل منجرّ به متوقّف شدن عمليّات اصلاحى يا عقبنشينى و در نهايت دست برداشتن از طى راه مستقيم يا انحراف از آن مىگردد .
مطرود شدن و ترك جامعه در بعضى از موارد منجرّ به افتادن در دامهاى غلوّ و گرايش به فرقهء باطنى مىشود همچنانكه براى حركت اسماعيليّه چنين مسألهاى روى داد .
و امّا رودررويى مستقيم با دستگاه حاكم منجرّ به ضعيف شدن در برابر شيوههاى خشونتبار يا مكارانه و گمراهكنندهء حكومت خواهد گرديد . در صورتى كه گروه صالح براى فرورفتن در گرداب جنگ و مواجههء مستقيم با حكومت آماده نشده بود .
امام باقر عليه السّلام توانست با تأكيد بر اصل تقيّه ، امنيّت گروه ياران صالح خود را فراهم نمايد . آنجا كه توانست پايگاه مردمى اين گروه را گسترش داده و گروه را با اضافه كردن افراد و كادرهاى جديد تقويت نمايد . همچنين دانش اهل بيت عليهم السّلام را در جامعه انتشار داده و باعث شيوع فضيلت و مكارم اخلاق در جامعه شود ، بدون اينكه به حكّام براى ترور ، دستگيرى و يا جلوگيرى از
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 262
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٦٢