در همين راستا بود كه امام باقر عليه السّلام در گرداب رويدادهاى كوبنده و خردكننده و آشفتهبازار ديگرگونه جلوه دادن حقايق ، مفهوم حقيقى تشيّع را آشكار نمودند تا اينكه حاكمان اموى دستاويزى براى زشت جلوه دادن آوازهء ياران اهل بيت در محافل مختلف نيابند و نتوانند از بعضى آثار منفى وسيلهاى براى ضربه زدن به مفاهيم والاى « ولاء » و « تولّى » كه از اركان تشيّع است بيابند ، آن حضرت فرمودهاند :
« فو اللّه ما شيعتنا الّا من اتقى اللّه و أطاعه ، و ما كانوا يعرفون الّا بالتواضع ، و التخشع ، و الامانة ، و كثرة ذكر اللّه ، و الصوم ، و الصلاة ، و البر بالوالدين ، و التعاهد للجيران من الفقراء و أهل المسكنة ، و الغارمين ، و الأيتام ، و صدق الحديث و تلاوة القرآن ، و كفّ الألسن عن الناس الّا من خير ، و كانوا امناء عشائرهم في الأشياء » ؛
به خدا سوگند كه از شيعيان ما نيست مگر كسى كه پرهيزگارى پيشه كرده و خداوند متعال را اطاعت نمايد . آنان جز به تواضع ، خشوع ، امانتدارى ، بسيارى ياد خدا و نماز و روزه ، نيكويى به پدر و مادر ، احساس وظيفه نسبت به همسايگان فقير و ساير فقيران ، بدهكاران و يتيمان ، راستگويى ، تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم جز به سخن نيكو ، شناخته نمىشوند . آنان در ميان قبايل و عشاير خود امين مردم بهشمار مىآيند « 1 » .
و اينكه تشيّع صرف يك ادّعا نبوده ، بلكه عبارت از فعاليت عملى و محسوس در جهان خارج است و انسان شيعى نمودار ديندارى ، اخلاص و فرمانبردارى از خداوند متعال است .
هامش
( 1 ) . كافى 74 / 2 .