چنين آمده :
« اما بعد ؛ ( اماما ! ) نامهء ( روح بخشت ) به دستم رسيد و هر آنچه به من سفارش فرموده و مرا بدانها فراخوانده بودى ، با همهء وجودم دريافتم . در آن مرا خوانده بودى ، با اطاعت و فرمانبرى از تو و يارىات ، بهرهاى بزرگ نصيبم شود ، به راستى خداوند هيچگاه زمين را از راهنما و راهگشاى راه نجات و سربلندى تهى نمىگرداند .
شما ! حجت خدا بر بندگانش و امانت الهى در زمين او هستيد ، شما از درخت تناور احمدى به شمار مىآييد كه وجود مقدس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اصل و تنه و شما شاخسار آن درخت تناوريد ، اينك به سوى هدفت بشتاب كه با بهترين پيك او روبرو خواهى شد ، ( اماما ) ! پس از دريافت نامهات گردنهاى قبيلهء « بنى تميم » را برايت رام ساختهام ، آنان را چنان مجذوب اطاعت و پيروى از تو نمودهام بسان شترانى كه در روز نبرد ، تشنهكام و سوختهدل به آب رو مىآورند ، تشنهء ديدار تو باشند » و قبيلهء « سعد » را نيز در برابر تو خاضع ساختهام و زنگار دلهاى آنان را با آب باران روحافزاى الهى چنان شستو شو دادهام كه صيقل يافته و مىدرخشند » « 1 »
به نقل برخى از مورخان : نامهء نهشلى روز دهم محرم پس از شهادت ياران و اعضاى خاندان ابا عبد اللّه الحسين كه تنها و بىياروياور مانده و در محاصرهء دشمنان قرار داشت به دست حضرت رسيد . امام عليه السّلام با قرائت نامه چنين فرمود : خداوند تو را از بيم و هراس مصون دارد و در روز تشنگى سخت رستاخيز ، سيرابت گرداند .
هامش
( 1 ) . لهوف / 38 ، اعيان الشيعه 1 / 590 ، بحار الانوار 44 / 399 .