مروان گفت : من به تو فرمان مىدهم به بيعت با امير المؤمنين يزيد تن دردهى ، زيرا براى دنيا و آخرتت بهتر است .
امام عليه السّلام با سخنان بليغ خود به او پاسخ داد :
« على الاسلام السّلام اذ قد بليت الامّة براع مثل يزيد . . . سمعت جدّى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يقول : الخلافة محرّمة على آل ابي سفيان و على الطلقاء و أبناء الطلقاء فاذا رأيتم معاوية على منبري فابقروا بطنه ، فو اللّه لقد رآه اهل المدينة على منبر جدي فلم يفعلوا ما امروا به « 1 » ؛
آنگاه كه مسلمانان به زمامدارى ، مانند يزيد مبتلا شوند بايد فاتحهء اسلام را خواند . . . از جدم رسول خدا شنيدم مىفرمود : خلافت بر خاندان ابو سفيان و آزادشدهگان و فرزندان آزادشدهگان حرام است ، هرگاه ديديد معاويه بر منبر من بالا رفت ، شكمش را پاره كنيد . به خدا سوگند ! مردم مدينه ، معاويه را بر فراز منبر جدم ديدند و آنچه را فرمان يافته بودند ، عملى نساختند .
حركت امام عليه السّلام در شب دوم
به گفته تاريخنگاران : امام حسين عليه السّلام آن شب را كه شب شنبه 27 رجب سال 60 هجرى بود ، در منزل خويش اقامت نمود و وليد بن عتبة به نامهنگارى با عبد اللّه بن زبير جهت بيعت با يزيد و امتناع او از بيعت ، سرگرم بود . ابن زبير همان شب از مدينه راهى مكه شد ، صبح روز بعد وليد يكى از مأموران هوادار بنى اميه را به اتفاق هشتاد سوارهنظام در پى او فرستاد ، ولى به وى دست نيافته و بازگشتند . وليد در ساعات پايانى روز شنبه ، همان افراد را نزد امام حسين عليه السّلام
هامش
( 1 ) . فتوح بن اعثم 5 / 17 ، مقتل خوارزمى 1 / 184 .