كه انجام دادند راهى را برگزيدند كه بدانها اجازه نمىداد پس از سقيفه به جمع ياران امام على بپيوندند و در مورد خلافت و سزاوارى حضرت به آن ، وارد عمل شوند .
2 . ابو بكر در گردهمايى انصار به عنوان تنها مدافع حقوق مهاجران عموما و حقوق قريش به گونهاى خاص مطرح گرديد ، زيرا شرايط براى اين كار كاملا مهيا و مناسب بود و آن دسته از سران مهاجر كه اگر در سقيفه حضور داشتند ، نتيجهء كار بدينجا كشيده نمىشد ، در آن جمع حاضر نبودند .
دوم : جناح امويان و در رأس آنها ابو سفيان كه براى دستيابى به جايگاهى برجسته در حكومت ، داراى مطامع سياسى بزرگى بودند تا بدين وسيلهء بخشى از عظمت سياسى خويش را در جاهليت باز گردانند و ابو بكر و دار و دستهاش طبق شناختى كه از سرشت امويان و خواستهها و تمايلات سياسى و مادى آنان داشتند ، با آنها همگرايى نشان دادند . و در اين راستا براى ابو بكر چندان مهم نبود تا در مورد برخى از اصول و مبانى و حقوق شرعى ، كوتاه بيايد . به همين دليل ابو بكر كليهء اموال مسلمانان و اموالى را كه ابو سفيان به فرمان رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم بابت زكات گرد آورده بود يكجا به ابو سفيان بخشيد . و كسانى كه در سقيفه برگ برندهاى به دست آورده بودند به مخالفت امويان و تهديدى كه ابو سفيان انجام داد و سخنان هيجانآميزش و تمايلى كه به تأييد امام و بنى هاشم نشان داد ، اعتنايى نكردند بلكه ابو بكر و دار و دسته اموى او در كمرنگ ساختن نقش بنى هاشم در حال و آينده ، از اين موقعيت استفاده كردند و كارهاى حكومتى را در تعدادى از مراكز مهمّ دولتى در اختيار امويان قرار دادند .
سوم : جناح هوادار بنى هاشم و خواص آنان نظير عمار و سلمان و ابو ذر
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 180
مساهمون: منذر حكيم
ص١٨٠