و منجيل كه در مسير جادهء بزرگ رشت و ارتباط مداوم با اين شهر قرار دارد نرسيد و اين نقاط به طاعون آلوده نگرديد .
تغيير مداوم حكام
در ماه ربيع الثانى 1294 ( مه 1877 ) ميرزا زكى ضياء - الملك به حكومت گيلان منصوب گرديد . ضياء الملك مرد تازه به دوران رسيدهاى بود كه همه ثروت خود را از وصلت با يكى از دختران فتحعليشاه به دست آورده بود و چون در زمان حكومت مجد الدوله در گيلان موقعيت ناچيزى داشت نتوانست قدرت و نفوذ قابل ملاحظهاى در ميان عمال اين منطقه كسب كند و شورشهائى در لاهيجان و طالش در گرفت .
در رجب 1295 ( ژوئيه 1878 ) شاه به گيلان آمد و به سبب درخواست و عرضحال ساكنين طالش خانهاى اين منطقه به تهران فرستاده شدند و به زنجير افتادند و انوشيروان ميرزا پسر بهمن ميرزا به حكومت همهء نواحى طالش منصوب گرديد .
انوشيروان ميرزا نتوانست مقبول ضياء الملك كه فكر مىكرد منبع درآمد بزرگى را از دست داده است واقع شود و او بالاخره با تحريكاتى كه به عمل آورد و شكاياتى كه به تهران فرستاد سبب شد كه نايب السلطنه كه رهبرى امور گيلان را در دست داشت انوشيروان ميرزا را برگرداند و لاهيجان و طالش را تحت ادارهء مستقيم ضياء الملك قرار دهد .
ضياء الملك خواست كه در گيلان راههائى به وجود آورد و جادهء رشت به سليمانداراب به طول دو كيلو متر را ساخت .
در سال 1296 ( ماه مارس 1879 ) ضياء الملك از مقامش معزول گرديد و نايب - السلطنه عبد الله خان والى را براى حكومت گيلان در نظر گرفت . عبد الله خان بيست سال در گيلان ماند و با مطالبهء مالياتهاى فراوان باعث رنج و ناراحتى