شاهزاده با مالياتها و چوب و فلكى كه همراه داشت و شكنجهاى كه با آن توام بود مشهور گرديد .
در فوريه 1898 آقا باقر سعد السلطنه جانشين شعاع السلطنه گرديد . او با اينكه بيسواد بود امور را به طرزى بسيار خوب اداره مىكرد ولى به سبب اينكه گوش روضه خوانى را به تيرى چوبى ميخ كرده بود به تهران احضار گرديد .
حاكم بعدى ولى خان ناصر السلطنه ( حاليه سپهدار اعظم ناميده مىشود ولى بعدها سردار معظم ناميده شد ) بود كه بدوا به تعمير و ساختن راههاى رشت و ولايت گيلان همت گماشت و منشاء خدمات بزرگى براى مردم رشت بود .
در سال 1316 هجرى ( ژانويه 1899 ) شورش نسبتا بزرگى برخاست و علت شورش آن بود كه عاملين روسى راه مايل نبودند به ساكنين دهستانها بدون دريافت حق راهدارى يا انجام كارى اجازهء عبور از جاده را بدهند . ايستگاه راهدارى نزديك رشت به نام پاخيتونوسكى
Pakhitonovski
بوسيلهء شورشيان ويران گرديد اما شدت عمل و خشونت حاكم به آشوب طلبى عدهاى از طالشها پايان داد .
در ربيع الاول سال 1320 ( 23 ماه مه 1902 ) مظفر الدين شاه كه عازم اروپا بود از رشت عبور نمود و در ماه اكتبر همانسال در بازگشت نيز از آنجا گذشت . به سبب آسيبى كه حريق بزرگ چهارشنبه چهارم اكتبر به رشت وارد آورد شاه با آنكه قصد توقف در اين شهر را نداشت مدت كمى در اين شهر به سر برد و روز 14 اكتبر عزيمت نمود .
در 1321 هجرى ( ژوئن 1903 ) ميرزا محمود خان وزير دربار كه بعدها به حكيم الملك مشهور شد جانشين ناصر السلطنه گرديد . حاكم جديد مايل بود تغييرات فراوانى را كه براى اين ناحيه ضرورى به نظر مىرسيد به وجود آورد و