و امير ديلمانى دوباره بر سرزمين موروثى خود حكومت مىنمود .
چندى بعد اميره دباج پشيمان گرديد ، و در ملاقاتى كه در فومن با اميره محمد رشتى كرد او را باز گرداند و زندانى كرد . مادر اميره محمد كه ترسيد مبادا به دست سادات زندانى رشت بيفتد و او را به تلافى خون عدهاى بكشند آنها را كشت . اميره دباج خشمگين گرديد و فورا ساداتى را كه در فومن نگهداشته شده بودند آزاد نمود و آنها را به تنكابن فرستاد و از آنها دعوت كرد تا بيه پيش را تحت اطاعت خود درآورند .
فتح دوبارهء بيه پيش بوسيلهء سيد هادى كيا
سپاهيان صعلوك مرداويج كه در سپاهى تل دشت
Sepahitaldast
نزديك خواجان در سياهكلرود اردو زده بودند مغلوب گرديدند و سالوك مرداويج كه رانكوه را ترك مىگفت به كيا ملك پناهنده شد . كوله بهادر لاهيجان را ترك كرد و به پسا گيلان عقب نشست .
سيد هادى كيا بدون جنگ لاهيجان را اشغال كرد و پيمان صلحى ميان او و اميره دباج منعقد گرديد و اجساد ساداتى كه در رشت به قتل رسيده بودند و به خاك سپرده شده بودند به لاهيجان منتقل شد و اطراف مقبرهء سيد خرم كيا ( خوركيا ضبط شده است ) مدفون گرديد . دورهء دوم اقتدار امراى ناصروند در بيه پيش بيش از پنج ماه يعنى رمضان 791 تا صفر 792 ( 1389 ) بيشتر طول نكشيد .
زندانى كردن اميره محمد رشتى باعث گرديده بود تا رابطهء ميان اميره ساسان گسكرى و اميره دباج تيره گردد . اميره دباج كه با سيد هادى كيا متحد شده بود از بيه پيش كمك گرفت و با آنها داخل گسكر شد و تا گوراب گسكر پيش راند ، ولى بوسيلهء اميره ساسان كه در كوههاى گسكر عقب نشسته بود