به آسايش و عبادت بگذراند حكومت تنكابن را به سيد يحيى كيا سپرده بود .
سيد يحيى كيا تنهيجان را از او گرفت و او را به لاهيجان فرستاد . سيد حسين كيا مدت پنج سال در آنجا به اسارت ماند و بعد پاشيجا را گرفت و شش ماه بعد بنا به تقاضايش به او اجازه داده شد كه زندگى خود را در لاهيجان بگذراند .
سيد رضى كيا 829 - 798 هجرى ( 1420 تا 96 - 1395 )
در سال 806 هجرى ( 4 - 1403 ) تيمور از اينكه سلاطين گيلان و ديلمان به ملاقات او نشتافته و تنها به فرستادن هدايائى جهت او اكتفا كرده بودند ناراحت گرديد و نتيجه اين شد كه سپاهيانش بدين مناطق روى آوردند و بعضى از آنها نيز به منجيل رسيدند . در چنين وضعى سيد رضا كيا كه از نظر خانوادگى و وسعت كشورش مهمترين سلاطين ديلمان بود و اميره محمد رشتى كه مقتدر ترين سلاطين بيه پس بود و سلاطين ديگر با فرستادههائى كه حامل هدايا بودند به دربار تيمور رفتند .
خراج ساليانهاى كه سلاطين گيلان تعهد پرداخت آن را نموده بودند عبارت از ده هزار من ابريشم ( طبق وزن معمول شهر 15000 من ) و هفت هزار رأس اسب و سه هزار رأس گاو بود اما تيمور رضايت داد تا نصف سهميهء سيد رضى كيا و اميره محمد رشتى و همچنين ثلث سهميهء ساير رؤسا تقليل داده شود .
كيا جلال الدين و كيا ملك هزار اسب اشكورى
كيا ملك هزار اسبى كه پس از مصيبت سادات در رشت از ساوه به ديلمان بازگشته بود به وسيلهء پسر كوچكش كيا جلال الدين كه مردم از ظلم او به جان آمده بودند كشته شد . مردم از سيد رضا كيا تقاضا كردند تا ديلمان را به خاك خود منضم سازد .
جلال الدين به پسا گيلان گريخت و اشكور و رودبار و لمسر در دست سيد افتاد . خداوند محمد ملحد كه مجددا قلعهء الموت را متصرف شده بود ، ناچار