اگر قلبت به اين سخن معتقد بود ، آن سخن را مىگفتى و هزار دينار را مىگرفتى و اين سخن را هم نمىگفتى ، تا از آتش در امان باشى .
شيوهء هر عاقلى چنين است كه اگر به منفعت چيزى يقين كند ، به سوى آن مىرود و اگر به زيان چيزى مطمئن شود ، از آن مىگريزد .
كسى به من مىگفت : حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله را تصديق مىكنم و رسالت او را قبول دارم . به او گفتم : اگر يك نفر يهودى به تو خبر دهد در يكى از راهها چيزى هست كه موجب آزار است و در راه ديگر چيزى هست كه نفعى به حال تو دارد ، آيا از راه دوم نمىروى و دست از راه اول برنمىدارى ؟ گفت : آرى اين چنين است . گفتم : پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله تو را از راهى كه به آتش منتهى مىشود برحذر داشته ، راه رسيدن به سراى جاودان را نشانت داده است ؛ اگر واقعا آن حضرت را تصديق كردهاى ، با گفتهء او مثل خبر آن يهودى رفتار كن . اينكه به گفتار آن حضرت عمل نمىكنى ، به اين دليل نيست كه اطمينانت به خبر يهودى بيشتر است ؟ اين خود بهترين شاهد است كه تو آن حضرت را تصديق نكردهاى .
از جمله آداب اين شهادت اين است كه معتقد باشى خدا و رسولش بر تو منّتى بزرگ دارند كه تو را به جايگاه عظمت و سعادت رهنمون شدهاند و اگر جان و مال و اهلوعيال خويش را براى سعادت ابدى نثار كنى ، اين هم خود يكى از نعمتهاى خدا و رسول است كه بر تو ارزانى شده است .
قرآن مجيد مىفرمايد :
يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ .
« 1 »
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : درود بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به اين معنى است كه من به عهدى كه در عالم ذرّ بستم ، آن هنگام كه پرسيدى
« أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ »
و همه تصديق كردند ، وفادارم . « 2 »
هامش
( 1 ) . آنها به سبب مسلمان شدنشان بر تو منّت مىگذارند ؛ بگو براى مسلمان شدنتان بر من منّت مگذاريد ، بلكه اگر واقعا ايمان آوردهايد ، خدا بر شما منّت دارد كه شما را به سوى ايمان هدايت كرد . ( سورهء حجرات ، آيهء 17 )
( 2 ) . من صلّى على النّبىّ و آله فمعناه انّى انا على الميثاق و الوفاء الّذى قبلت حين قولهأَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى