دور خانه كعبه ، سوّم سعى بين صفا و مروه ، چهارم وقوف در عرفه و مشعر ، اين است مهمترين حدود حجّ ، و بر اوست از آن پس ، آموختن هر چه بدان نياز دارد در عمره و حج و آنچه بايدش از قربانى و سر تراشيدن و تقصير و رمى جمره تا انجام دهد آنها را چنانچه بايد و چنانچه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آنها را سنت نموده است .
و بزرگترين حدود روزه چهار است ، دورى از خوردن و آشاميدن و جماع و سر زير آب بردن ، اينها بزرگترين حدود روزهاند ، و پس از آن بايد از قى كردن عمدى و دروغ و گفتار ناحق ، و خواندن شعر ، و غير اينها از آنچه نهى شده و در روايات آمده و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سنت نهاده و بدان امر فرموده ، اجتناب نمايد .
و مهمترين حدود وضوء چهار است ، شستن صورت و دو دست تا آرنج و مسح سر و مسح دو پا تا استخوان كعب چنانچه خداوند امر فرموده ، و ديگر مقرراتش مستحب باشد .
و بزرگترين حدود ولايت امامى كه پيرويش واجب است ، اينست كه بدان او از هر گونه خطا و لغزش مصون و محفوظ است و همچنين از گناهان بزرگ و كوچك ، نميلغزد و خطا ندارد و سرگرم نشود به كار ناسازگارى كه مايه هلاكت دين شود و نه سرگرم بازيها شود ، و اينكه او داناترين مردمانست بحلال و حرام و واجبات و مستحبات خدا ، و از همه جهانيان بىنياز است ولى ديگران نيازمند اويند ، و ديگر سخىترين مردم و دليرترين انسانهاست .
و فلسفه وجوب عصمت امام آنست كه اگر معصوم نباشد ايمن نيست از اينكه پارهاى از كارهائى را كه مردم انجام ميدهند او نيز انجام دهد ، و با غلبه شهوات مرتكب حرام شود و اگر چنين شد كسى را بايد كه حد خدا را بر او اجرا سازد ، و درست نيست كسى كه پيشواى مردم است و حكم خدا را به آنها مىرساند گناهكار باشد و جهت اينكه بايد از همه مردم داناتر باشد اينست كه اگر به همه حلال و حرامها
بحار الأنوار (ج65) (شيعه در پيشگاه قرآن و اهل بيت ع) (فارسى) — صفحة 525
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٥٢٥