مسأله 7 - در هر جايى كه توهم حليت باشد حدّ ساقط مىشود ؛ مانند كسى كه در فراشش زنى را بيابد كه توهم كند او زن خودش است آنگاه با او نزديكى نمايد . پس اگر زنى خودش را شبيه زن او نموده باشد و مرد با او نزديكى كند حدّ بر زن است نه بر وطى كنندهء او . و در روايتى آمده كه حدّ به طور آشكار بر زن ، و به طور سرّى بر مرد جارى مىشود . و اين روايت ضعيف است كه قابل عمل نمىباشد .
مسأله 8 - با ادعاى هر آنچه كه صلاحيّت دارد به اينكه نسبت به مدعى آن شبهه باشد ، حد ساقط مىشود ؛ پس اگر يكى از آنها ادعاى شبهه نمايد و يا هر دو ، با ممكن نبودن آن مگر نسبت به يكى از آنها ، حدّ از او ساقط مىشود ؛ نه از طرف ديگر . و حدّ با ادعاى زوجيت - مادامىكه دروغ او معلوم نباشد - ساقط مىگردد و به قسم و همچنين به بيّنه ، مكلف نمىشود .
مسأله 9 - محصن بودنى كه رجم با آن واجب است با جمع شدن امورى تحقق پيدا مىكند :
اول : نزديكى در قُبُل اهلش ؛ ولى نزديكى در دُبُر ، بنابر احتياط ( واجب ) موجب احصان نمىشود . پس اگر عقد نمايد و با او به طور كامل خلوت نمايد ، يا با او در ما بين دو ران يا به كمتر از حشفه يا به كمتر از مقدار حشفه در كسى كه حشفهاش بريده شده است مجامعت نمايد و در پيدا شدن دخول ، شك باشد ، نه مرد محصن مىباشد و نه زن محصنه . و ظاهر آن است كه انزال منى ، شرط نيست ؛ پس اگر دو ختنهگاه ( مرد و زن ) همديگر را ملاقات كنند ، احصان تحقق پيدا مىكند و سالم بودن خصيهها شرط نيست .
دوم : اينكه كسى كه با اهلش وطى مىكند بنابر احتياط ( واجب ) بالغ باشد ؛ پس اگر بچهاى و لو اينكه نزديك بلوغش باشد ، دخول نمايد احصانى نيست ، چنان كه زن با اين وطى ، محصنه نمىشود . پس اگر مرد ، در حالى كه بالغ نباشد ، زن را وطى كند ، سپس در حالى كه بالغ شده است زنا نمايد ، بنابر احتياط ( واجب ) محصن نمىباشد و لو اينكه زوجيت باقى و مستمر باشد .
سوم : در وقت دخول به زوجهاش ، بنابر احتياط ( واجب ) عاقل باشد ؛ پس اگر در حال
تحرير الوسيله ( فارسى ) — صفحة 487
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٨٧