ميوههاى درختان حاشيهء نهر را وقف گذركنندگان از نهر ، خصوصا حاجيانى نموده بود كه در موسم حج ، مسافرت با كشتى را بر راه خشكى ترجيح مىدادند .
درآمد اين روستاها را در هرسال ، حدود بيست و چهار هزار دينار بر آورد كردهاند . او در سايهء اين ثروت خدا داده توانست بدور از اشتغالات مادى و مشاكل دنيوى ، تمام همّت و انديشهء خويش را در خدمت مطالعه و تدريس و تأليف و صدور فتاوى قرار دهد و نيز به رغبتهاى معنوى و خواستههاى اخلاقى خويش جامهء عمل بپوشاند ؛ چنان كه همهء مردم خصوصا پويندگان راه علم و وابستگان خويش را از فضل و احسان خويش بهرهمند مىنمود ، خانهاش را محل ضيافت و استراحت هرغريب و نيازمند قرار داده و همهء امكانات خود را در تأمين نيازهاى علمى و تحقيقاتى دانشمندان و دانشپژوهان به كار مىگرفت .
او براى بسيارى از شاگردان خود ، مقرّرى خاصّى در نظر گرفت و شهريّهاى هميشگى قرار داد ؛ چنان كه براى شيخ « ابو جعفر طوسى » ( 385 - 460 هجرى قمرى ) كه از شاگردان خاص او بود ، ماهيانه دوازده دينار مقرّر نمود كه طى بيست و سه سال مصاحبت او با شيخ همچنان ادامه داشت . و نيز براى قاضى « عبد العزيز ابن برّاج » در هرماه هيجده دينار قرار داد و براى ديگران نيز به همين ترتيب عمل مىكرد ، و روستايى كامل با همهء درآمدش را وقف تهيّهء كاغذ براى فقهاء و دانشمندان كرد .
المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 12
مساهمون: الشريف المرتضى
ص١٢