عدم اعتماد امام عليه السّلام بر ظنّ و گمان
اگر گفته شود : زمانيكه كسى ظن قوى و گمان غالب بر سلامت دارد ، باز هم احتمال خلاف مىدهد و از اينكه گمانش قطعا تحقق پيدا كند ، مطمئن نيست . پس چگونه امام زمان و مهدى امت عليه السّلام در مورد ظهور و از بين رفتن تقيّه ، عمل به ظن و گمان مىكند ، در حالى كه احتمال كشته شدن و بازداشته شدن از فعاليتهايش را وارد و ممكن مىشمارد ؟
گوئيم :
امّا در تصرّفات و اعمال ما و بسيارى از اوضاع دينى و دنيايى ما ، همين ظن غالب و گمان قوى ، جانشين علم شده و همان تأثير را دارد . بدون اينكه از سرانجام امور ، آگاهى دقيقى داشته باشيم .
امّا امر امام عليه السّلام در اين باب ، مخالف و متفاوت با امر ديگران است . لذا در اين مورد حتما بايد علم قطعى به يارى و پيروزى داشته باشد .
جواب برطبق روش مخالفين :
حال اگر در اين مسأله راه دوم را - از آن دو راهى كه ذكر كرديم - بپيماييم . مىتوانيم بگوييم : خداوند تعالى از طريق واسطههاى علم امام