بهرهورى از وجود امام عليه السّلام
اگر گفته شود : اين نوعى تصريح از جانب شماست به اينكه در بهره بردن از امام و ترس از او و رسيدن به مصالحى از ناحيهء او ، ظهور امام مانند غيبت او مىباشد و در اين گفتار اشكالى است كه خود مىدانيد و بر ديگران نيز پوشيده نيست . « 1 »
گوييم : ما نمىگوييم ظهور آن حضرت در آثار و منافع ، همانند غيبت اوست . و چگونه به چنين امرى قائل باشيم ؟ در حالى كه در حالت ظهور و بسط قدرت و قوّت حكومت او ، هم دوست و هم دشمن ، هم دوستدار و هم كينهورز همگى بهره مىبرند . در حالى كه در زمان غيبت او ، چنين بهرهاى كه اشاره شد فقط توسط دوست و ولىّ او حاصل مىشود نه دشمن و بدخواه او .
هامش
( 1 ) يعنى اين مطلب اقتضا مىكند كه هيچ فرقى بين دو حالت غيبت و ظهور امام عليه السّلام براى انجام نقش الهى او وجود نداشته باشد . در حالى كه باطل و بىاساس بودن اين امر واضح است زيرا اختلاف آشكارى بين غيبت و ظهور وجود دارد . و از طرفى اگر فرقى بين اين دو حالت وجود نداشته باشد همهء مباحث گذشته دربارهء غيبت و انگيزه و مصالح آن بيهوده و باطل خواهد بود .