مردم موى به مو خرده مگيريد « 128 » و با بىتوجّهى به كارهاى پست و مسائل جزئى قدر خود را بالا بريد . ( 1 ) هنگامى كه نتوانيد تمام اميدى را كه ناتوانى به شما بسته است برآوريد ، دست كم با آبروى خود و ( حدّاقل ) كمك ( ممكن ) به او اندك رمقش را نگهداريد . « 129 » ( 2 ) آنچه را از شما نهان است ( و در غيابتان رخ داده ) بسيار پىجويى نكنيد كه ( بر اثر اين اصرار به كشف همه چيز ) نهان داشتنيهاى از شما افزون شود . « 130 » ( 3 ) از دروغ خوددارى كنيد زيرا كه دونپايهترين خويها و بدترين نوع ناشايست و گونهاى از پستى است ، و خود را با چشمپوشى از موشكافى و با بىاعتنايى به وارسى دقيق و جزء به جزء ارجمند داريد .
( 4 ) و فرمود عليه السّلام : اين كه مرگ را مهلتى است مقرّر ، خود بس كه ( مرگ آدمى را چون ) دژ ( و جان پناهى ) باشد . زيرا هيچ يك از مردم نيست مگر اينكه همراه او از سوى خدا نگهبانانند كه او را از آنكه در چاهى افتد ، يا ديوارى بر سرش ريزد ، و يا درندهاى گزندش رساند نگهدارند و چون مهلتش سپرى شود ، ميانه او و مرگش را رها كنند .
هامش
( 128 ) به اصطلاح ، مته به خشخاش نگذاريد . - م .
( 129 ) مراد آنكه اگر خود نداريد كه حاجت مستمند ناتوانى را برآوريد از آبرو و جاه خود نزد ديگران استفاده كنيد و از آنان براى او كمك بگيريد كه اندك رمقش باقى ماند . - م .
( 130 ) در پارهاى نسخهها به جاى « فيكثر غائبكم » [ . . . فيكبر . . . - تا غايب پيش شما بزرگ شود و دل بدان مشغول داريد ] آمده است .