و انبياء و اوصياء حكم و مصالح ديگرى نيز در ابتلاى آنها به مصائب و فقر آنها در دنيا و تسلّط دشمنان آنها بر آنها بوده كه مخصوص به خود آنها است .
از آن جمله امتحانى براى مردمان است كه خالصا مخلصا لوجه اللّه به ايشان ايمان بياورند و پيروى ايشان نمايند .
قال أمير المؤمنين عليه السّلام : « فإنّ اللّه سبحانه [ و تعالى ] يختبر عباده المستكبرين في أنفسهم بأوليائه المستضعفين في أعينهم . و لقد دخل موسى بن عمران و معه أخوه هارون عليهما السّلام على فرعون ، و عليهما مدارع الصّوف و بأيديهما العصيّ ، فشرطا له - إن أسلم - بقاء ملكه و دوام عزّه - إلخ » « 1 » .
و از آن جمله آنكه به واسطهء بروز معجزات و صدور خوارق عادات از آنها گمان خدائى دربارهء آنها ببرند و آنها را شريك خدا قرار بدهند . چنان كه نصارى دربارهء عيسى عليه السّلام اين گمان را بردند ، و چنان كه غلات دربارهء حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام و جماعتى دربارهء حضرت صادق عليه السّلام گمان بردند .
و شيخ صدوق رحمه اللّه از محمّد بن اسحاق طالقانى نقل نموده كه گفته :
كنت عند الشّيخ أبي القاسم الحسين بن روح رضى اللّه عنه مع جماعة ؛ منهم : عليّ بن
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبه 192 . از أمير المؤمنين عليه السّلام نقل است كه دربارهء فلسفهء آزمايشها فرمود : « پس همانا خداوند سبحان ، بندگان متكبّر را با دوستان خود كه در چشم آنها ناتوانند مىآزمايد ؛ وقتى كه موسى بن عمران و برادرش هارون عليهما السّلام بر فرعون وارد شدند ؛ جامههاى پشمين به تن ، و چوبدستى در دست داشتند ، و با فرعون شرط كردند كه اگر تسليم پروردگار شود ، حكومت و ملكش جاودانه بماند و عزّتش برقرار باشد » .