قال : و خرجن النّساء مهتكات السّتور و صحن : يا معشر المسلمين ! و يا عصبة المؤمنين ! حاموا عن دين اللّه و ذبّوا عن حرم رسول اللّه و عن إمامكم ابن بنت نبيّكم ؛ فقد امتحنكم اللّه بنا ، فأنتم جيراننا في جوار جدّنا ، و الكرام علينا ، و أهل مودّتنا ، فدافعوا - بارك اللّه فيكم - عنّا ! « 1 »
قال : فلمّا سمعوا ذلك ضجّوا بالبكاء و النّحيب و قالوا : نفوسنا دون أنفسكم و دماؤنا دون دمائكم و أرواحنا لكم الفداء ، و اللّه لا يصل إليكم أحد بمكروه و فينا الحياة و قد وهبنا للسّيوف نفوسنا و للطّير أبداننا فلعلّه نقيكم زلف الصّفوف و نشرف دونكم الحتوف فقد فاز من كسب اليوم خيرا و كان لكم من المنون مجيرا » « 2 » .
هامش
- من ! اينك درهاى بهشت گشاده است و رودها و انهار بهشت در جريان است و هنگام چيدن ميوههاى آن رسيده است ، و قصور بهشت مزيّن است و حور و غلمان آن مألوف و مأنوس است ، و همچنان رسول خدا است و شهيدانى كه مقتول شدهاند حاضر در خدمت اويند و پدر و مادر من قدوم شما را انتظار مىبرند و مشتاق ديدار شمايند ، هماكنون در ترويج دين خدا بكوشيد و حرم رسول خداى را از دشمنان دفع دهيد » .
( 1 ) - : « در اين زمان اضطراب و اضطرار عظيم در ميان اهل بيت پديد آمد و بىپروا از خيمهها بيرون شدند و فرياد برداشتند كه : اى جماعت مسلمين ، اى پايمردان مؤمنان ، حمايت كنيد دين خدا را ، و دفع دهيد دشمنان را از حرم رسول خداى ، و دور كنيد اعدا را از پيشوا و امام خود ، كه فرزند دختر پيامبر شما است ، و بدانيد كه خداوند امتحان مىفرمايد شما را در نصرت ما ؛ و شما همسايگان و پناهندگان مائيد و در پناه جدّ مائيد و شما جوانمردانيد و دوستان مائيد ، لاجرم دشمنان ما را از ما دفع دهيد ! » .
( 2 ) - : « اصحاب چون اين كلمات بشنيدند ، با صداى بلند آه و ناله بلند كرده و -