- فرسول اللّه خير من عليّ عليه السّلام - ثمّ لا يتّبع سيرته و لا يعمل بسنّته ما نفعه حبّه إيّاه شيئا ، فاتّقوا اللّه و اعملوا لما عند اللّه ، ليس بين اللّه و بين أحد قرابة ، أحبّ العباد إلى اللّه عزّ و جلّ و أكرمهم عليه أتقاهم و أعملهم بطاعته ، يا جابر ! و اللّه ما يتقرّب إلى اللّه تبارك و تعالى إلّا بالطّاعة ، و ما معنا براءة من النّار ، و لا على اللّه لأحد من حجّة ، من كان للّه مطيعا فهو لنا وليّ ، و من كان للّه عاصيا فهو لنا عدوّ ، و ما تنال ولايتنا إلّا بالعمل [ و الورع ] » « 1 » .
هامش
( 1 ) - الكافي : 2 / 74 / 3 . در كتاب شريف كافى : ( كتاب ايمان و كفر ) « باب طاعت و تقوى » از جابر بن يزيد جعفى از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده كه گفت : آن حضرت به من فرمود : اى جابر ، كسى كه مدّعى است آئين و مسلك شيعه را دارا است آيا اكتفا و قناعت مىكند به اينكه فقط دوستى با ما خاندان ( پيغمبر ) را اظهار بدارد ، پس به خدا قسم پيرو و شيعهء ما نيست جز كسى كه از ( معصيت و نافرمانى بر ) خدا بترسد و وى را اطاعت نمايد ، و آنها شناخته نمىشوند اى جابر مگر به تواضع و فروتنى و خشوع ( براى خدا ) و امانتدارى و بسيار ياد خدا نمودن و نماز و روزه بجا آوردن ، و نيكى نمودن به پدر و مادر و رسيدگى كردن به همسايگانى كه نيازمندان و مساكين و بدهكاران و يتيمانند ، و راستگويى در گفتار و خواندن قرآن و بازداشتن زبانهاى خود از سخن دربارهء مردم جز سخنى كه نفع و خير مردم در آن باشد ، و آنان امينان قوم و قبيلههاى خود هستند در اشياء ( نفيسه و گرانبها ) . جابر گفت : عرض كردم : اى فرزند رسول خدا ، ما امروز كسى را نمىشناسيم كه داراى اين صفات باشد ، پس حضرت فرمود : اى جابر ، عقايد و خيالات باطله و بيهوده تو را از راه مستقيم بيرون نبرد ، آيا كافى است براى شخص اينكه بگويد « علىّ را دوست مىدارم و معتقد به امامت او مىباشم » و پس از آن با داشتن دوستى و ولايت آن حضرت ( در طاعات و اعمال خير -