وبراي ملوك اسلام ، گريه ونوحه سر دهى تا به فيض ثواب ياران ومساعدت كنندگان
نايل آمده ، ودر روز جزا وحساب به سعادت بزرگ برسى .
امام محمد باقر از پدر عاليقدرش امام سجاد ( عليهما السلام ) روايت نموده
است : " هر مؤمني كه چشمان أو در عزا وشهادت حسين ( ع ) أشك آلود شود وقطرات
أشك به صورتش جارى گردد ، خداوند متعال غرفه ها وجايگاههاى خاصي را در
بهشت به أو اختصاص مىدهد كه ساليان درازى در آنها سكونت مىورزد ، وهر مؤمني
كه در باره مصايب وآزارهايى كه از سوى دشمن در دنيا به ما رسيده است ، چشمهايش
أشك آلود شود وقطرات أشك صورتش سرازير شود ، خداوند أو را در منزل صدقش
جاى مىدهد ، وهر مؤمني كه در راه أهل بيت ( ع ) ايذا وآزارى را متحمل شود ، خداوند
متعال در آخرت اذيت وآزار را از أو منصرف كرده ودر روز قيامت أو را از عذاب آتش
آسوده مىسازد . "
واز امام صادق ( ع ) روايت شده است : " كسى كه مصيبت ما پيش أو ذكر شود
وأشك چشمش جريان پيدا كند ، هر چند به اندازه بال پشه باشد ، خداوند گناهان أو را
مىبخشد ، هر چند مثل كف دريا باشد . " ( 1 )
وباز رواياتى از آل رسول ( ص ) در اين مورد صادر شده است كه فرموده اند :
" كسى كه بگريد يا صد نفر را بگرياند ، ما بهشت را برايش تضمين مىكنيم وكسى كه
خود بگريد ، يا پنجاه نفر را بگرياند ، أهل بهشت است . وگاهى تا 30 نفر ، 20 نفر ، 10 نفر
و 1 نفر نيز ذكر نموده اند كه جزاى أو بهشت است . ونيز كسى كه تباكى وتظاهر به گريه
نمايد ، أهل بهشت است . "
گفتارى از مؤلف
علي بن موسى بن جعفر بن محمد بن طاووس حسينى ، مؤلف اين كتاب گويد :
" بزرگترين انگيزه گردآورى اين كتاب آن بود كه هنگامى كه كتاب " مصباح الزائر وجناح
المسافر " را تأليف كردم ، مشاهده نمودم كه كتاب حاوي أغلب زيارتنامه ها وبرگزيده
هامش
( 1 ) اين قبيل روايات ، در حق شيعيان مخلصي كه در مسير أهل بيت ( ع ) حركت مىكنند وحقوق مردم
ومشغوليت ذمه وغيره هم ندارند ، مصداق پيدا مىكند ، واگر نه روايات ديگرى هم داريم كه حقوق
مردم ، جز با اداى آن از افراد ساقط نمىگردد .