و اما فرض عدم دخول به كبيره با آن كه شير از زوج باشد ، به اين مىشود كه وطى به شبهه سبب ولادت شود و بعد عقد صحيح نمايد بدون دخول ، يا آن كه پس از عقد و دخول ، طلاق بدهد در حالى كه صاحب شير از او شده باشد ، و پس از عده عقد نمايد و هنوز دخول ننمايد كه رضاع حاصل شود .
از فروع باطل شدن نكاح توسط رضاع
از فروع مبطل بودن رضاع ، نكاح صحيح را ، اين است كه اگر مرد تزويج كرد با صغيره اى پس از آن شير داد او را كسى كه مفسد مىشود رضاع صغيره نكاح او را ، تزويج باطل مىشود ، مثل اين كه مادر شوهر شير دهد او را و صغيره خواهر رضاعى شوهر بشود ؛ يا آن كه زوجهء ديگر شوهر ، شير بدهد او را كه صغيره دختر او بشود به نحو متقدّم ؛ يا آن كه جدّهء شوهر شير بدهد او را كه صغيره عمه يا خالهء رضاعى شوهر بشود ؛ يا خواهر شوهر شير بدهد او را ، كه دختر رضاعى خواهر شوهر بشود ؛ يا زن پدرِ شوهرِ شير بدهد او را ، كه خواهر رضاعى پدرى شوهر بشود ؛ يا زنِ برادر شير بدهد او را كه دختر رضاعى برادر شوهر بشود در صورتى كه شير مرضعه در دو سال اخير از پدر يا برادرِ پدرى باشد ، و گر نه ربيبهء رضاعى پدر و برادر مىشود بر شوهر حرام نمىشود .
در مواردى كه به يك سبب جمع بين دو نكاح محرم مىشود ، پس ظاهرْ انحصار آن است به صورت صحّت نكاحِ هر كدام به تنهايى ؛ و اگر يكى به تنهايى حرام باشد ، نكاح غير او ، تحريم جمع ندارد ، كما اين كه اگر متقدّم صحيح يا فاسد باشد ، دومى متاخر ، فاسد مىشود در اوّل ، و صحيح مىشود در دوّم . و اگر امّ الزوجه و حرام شد ، بدون دخول ، تحريم جمع به اين سبب كه رضاع باشد ، اقتضاى تحريم بنت و فساد نكاح او را ندارد ، چون نكاح مادر ، منعقد نشده است .
و از اينجا ظاهر مىشود حكم آن صورت كه كبيره دو زوجهء صغيره را شير بدهد ، در صورتى كه با شير زوج باشد يا با دخول به كبيره باشد ، يا آن كه هيچ كدام نباشد . و در آن صورت كه تحريم ، متعلَّق به جمع باشد فقط ، اگر متعاقب باشد رضاع دو صغيره ، پس از