حدّ سوّم : رضاع يك شبانه روز
حدّ سوّم : اين است كه طفل يك شبانه روز از پستان زن شير بخورد در مواقع احتياج او در يك شبانه روز ، اگر چه به نحو ملفّق باشد .
شرط چهارم : تحقق رضاع به وسيلهء مكيدن
شرط چهارم : معتبر است در همه تحديدات مذكوره ، كه شير از پستان خورده شود به مكيدن ، نه به نحو ديگر .
شرط پنجم : عدم فاصله در خصوص تقرير عددى
شرط پنجم : و معتبر است در خصوص تقدير عددى ، كه رضعه ( و آن دفعهء محسوبه از عدد خاص ) كامل باشد ، نه ناقص كه به تنهايى سير و مستغنى فعلى نمىنمايد ، و اين كه فاصله بين رضعات محسوبه از عدد ( به نحوى كه خواهد آمد ) واقع نشود ، و اين معتبر است در حد زمانى و عددى .
اگر مسمّاى ده دفعه يا پانزده دفعه يا يك شبانه روز ، شير خوردن محقّق شد در مريض ، به نحوى كه تفاوت بيّن داشت با تناول صحيح المزاج از حيث كميت ، مشكل است نشر حرمت ، در مورد انصراف در غير مورد اشكال از حيث تخلف علامت به واسطهء عدم انبات لحم و شدّ عظم به طور يقين .
و لازم نيست ضعيف نبودن طفل به طورى كه از متعارف كم خوراك تر نباشد ؛ اما مريض بودن او با عدم يقين به عدم اثر ، بلكه فقط در مقدار متعارف خودش در حال صحتش نقصان باشد ، محل تامل است در نشر آن ، بلكه از بعض مراتبْ انصرافِ اطلاقْ متّجه و در بعض مراتبْ اطلاق عرفى ، موجب نشر است .
نحوهء تحقق يك مرتبه شير خوردن يك رضعهء كامله از رضعات عدديّه ، محقّق مىشود به آن چه آن را عرفْ يك رضعهء كاملهء تامّه بداند ؛ و ظاهراً به اين محقّق مىشود نزد عرف كه طفل از گرسنگى مشغول ارتضاع بشود و از سيرى ، با اختيار بدون صوارف ، دست بكشد از خوردن شير . و اگر