تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 367

مساهمون:

ص٣٦٧

353 -

و آن حضرت فرمود : قدرت نداشتن بر گناه نوعى پاكدامنى است .

354 -

و آن حضرت فرمود : آبرويت جامد است ، اظهار حاجت آن را مىريزد ، توجّه كن آن را نزد چه كسى مىريزى .

355 -

و آن حضرت فرمود : ستايش بيش از شايستگى چاپلوسى ، و كمتر از آنچه لازم است درماندگى يا حسادت است .

356 -

و آن حضرت فرمود : سخت‌ترين گناهان گناهى است كه گنهكار آن را ناچيز بشمارد .

357 -

و آن حضرت فرمود : آن كه در عيب خود نظر كند از نظر در عيب ديگران باز ماند . و هر كس به رزق خدا خشنود شد به آنچه از دست رفته غمگين نگردد . و آن كه تيغ ستم كشيد به همان تيغ كشته شود . و هر كه خود را در كارها به زحمت انداخت خويش را هلاك ساخت . و آن كه در امواج در افتاد غرق شد . و هر كه در موارد زشتى قدم نهاد متّهم گشت . و هر كه گفتارش فراوان شد خطايش فزونى گرفت ، و هر كه خطايش بسيار گشت حيايش اندك شد ، و هر كه حيايش اندك شد پارساييش كم شد ، و هر كه پارساييش كم شد دلش مرد ، و هر كه دلش مرد وارد آتش شد . و آن كه عيوب مردم را بنگرد و آن را ناپسند داند سپس براى خود روا داند احمق واقعى است . قناعت ثروتى است كه تمام نمىشود . كسى كه زياد ياد مرگ كند از دنيا به كم و اندك راضى گردد . و كسى كه بداند گفتارش از جملهء اعمال اوست سخنش مگر در آنچه او را مهم است كم مىشود .

358 -

و آن حضرت فرمود : مردم ستمكار را سه نشانه است : به مافوقش با سرپيچى ، و به زير دستش با قهر و غلبه ستم مىكند ، و ستمگران را پشتيبانى مىنمايد .

359 -

و آن حضرت فرمود : زمان اوج سختى مرحلهء گشايش ، و هنگام تنگى حلقه‌هاى بلا نوبت آسايش است .

360 -

و آن حضرت به بعضى از يارانش فرمود : اكثر شغل خود را براى اهل و فرزندت قرار مده ، اگر آنها از دوستان خدايند كه خداوند دوستانش را ضايع نمىكند ، و اگر از دشمنان خدايند اندوه و شغل تو در راه دشمنان خدا براى چيست ؟ !

361 -

و آن حضرت فرمود : بزرگترين عيب آن است كه عيب دانى صفتى را كه مانند آن در خودت باشد .