49 - از نامههاى آن حضرت است باز به معاويه
اما بعد ، دنيا آدمى را از ديگر امور باز مىدارد ، دنيادار به چيزى از دنيا نمىرسد جز آنكه درى از حرص و شيفتگى به آن به رويش باز مىگردد ، دنيادار به آنچه از دنيا دست يافته نسبت به آنچه به دست نياورده بىنياز نمىشود ، و به دنبال آنچه فراهم نموده جدايى و فراق ، و پنبه شدن رشتههاست . اگر از گذشته عبرتگيرى آنچه را مانده حفظ خواهى نمود . و السّلام .
.
50 - از نامههاى آن حضرت است به اميران سپاهش
از بندهء خدا على بن ابى طالب امير مؤمنان ، به مرزداران :
اما بعد ، شايستهء حاكم است كه برترى رسيده به او ، و نعمتى كه به آن اختصاص يافته ، او را نسبت به رعيّت دگرگون نكند ، و سهمى كه خداوند از نعمت نصيبش نموده سزاوار است بر نزديك شدنش به بندگان حق ، و مهربانيش به برادران بيفزايد .
بدانيد حقّ شما بر من است كه چيزى را از شما جز اسرار جنگ پنهان ندارم ، و كارى بىمشورت شما مگر در احكام الهى انجام ندهم ، و هيچ حقّى از شما را از موضعش به تأخير نيندازم ، و تا آن را به جايش نرسانم باز نايستم ، و اين كه همهء شما نسبت به حق نزد من مساوى باشيد .
چون رفتارم با شما اين گونه شد نعمت خداوند بر شما تمام مىشود ، و بر شما واجب است از من اطاعت نماييد ، و از دستورم سر نپيچيد ، و در كارى كه به صلاح است تقصير ننماييد ، و به خاطر حق در امواج بلاها و سختيها فرو رويد . اگر دربارهء من اين چنين استوار نباشيد كسى نزد من خوارتر از كجرفتار شما نباشد ، آنگاه او را به شدّت كيفر مىدهم ، و از دستم رهايى نخواهد يافت .
چنين عهدى را از اميران خود بگيريد ، و دستورات آنان را چنان كه خداوند امورتان را به آن اصلاح كند بپذيريد . و السّلام .