تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 221

مساهمون:

ص٢٢١
و براى شما نزد هر طاعت مددكارى از جانب خداست ، كه بر زبانها القاء نموده ، و دلها را ثابت و برقرار مىكند ، در آن مددكارى كفايت است براى كفايت خواه ، و شفاست براى جويندهء درمان . بدانيد آن بندگان خدا كه حفظ علم حق به آنان سپرده شده آنچه را كه بايد حفظ كنند حفظ مىكنند ، و چشمه‌هاى آن علم را مىگشايند ، با هم پيوند ولايت دارند ، و يكديگر را عاشقانه ملاقات مىنمايند ، از جام سيراب كنندهء حكمت به هم مىنوشانند ، و سيراب شده باز مىگردند ، در آنها تهمت و بد گمانى راه نمىيابد ، و غيبت و بدگويى نزد اينان نمىشتابد . خداوند خلقتشان و اخلاقشان را بر اين اوصاف بسته است ، بر اين حال با يكديگر دوستى نموده و به هم پيوند دارند . اينان نسبت به ساير مردم همچون دانه‌هاى برگزيدهء بذراند كه آن را تميز كنند ، و خالص و پاكش را گرفته در زمين مىپاشند ، پاكسازى خداوند آنان را متمايز ، و آزمايش و امتحان آنان را پاك نموده است . مرد بايد كرامت و شرافت را با پذيرش اين اوصاف بپذيرد ، و از كوبندگى و سختى مرگ و قيامت پيش از رسيدنش در بيم و هراس باشد ، و بايد انسان در كوتاهى مدّت عمر و درنگ اندكش در دنيا انديشه كند تا آن را به منزل ديگر تغيير دهد ، و براى قيامت و جايى كه مىداند به آنجا منتقل خواهد شد فعاليت كند . خوشا به حال دارندهء قلب سليم كه از هدايت كننده پيروى نمود ، و از گمراه كننده كناره گرفت ، و به بينايى كسى كه او را بينايى داد ، و پيروى هدايتگرى ، كه او را فرمان داد به راه سلامت رسيد ، و به راه هدايت شتافت پيش از آنكه درهاى آن بسته ، و وسيله‌هاى آن قطع گردد ، و باب توبه را گشود ، و گناه را از خود راند ، چنين كسى به راه خدا ايستاده ، و به راه راست هدايت شده است .

212 - از دعاهاى آن حضرت است كه زياد مىخواند

سپاس خدا را كه مرده و بيمار به عرصهء روزم در نياورده ، و بدى و بيمارى بر رگهايم زده نشده ، و به بدترين كردارم گرفتار نگشته‌ام ، نه نسلم بريده شده ، نه از دين برگشته‌ام ، نه منكر پروردگارم هستم ، نه از ايمانم دل نگرانم ، نه عقلم دچار سرگردانى است ، و نه به عذاب امم گذشته گرفتار گشته‌ام .