خداوند آن را سيرابى تشنگى دانايان قرار داد ، و نيز بهار قلوب بينايان ، و مقصد راههاى صالحان ، و دوايى كه پس از آن بيمارى نيست ، و نورى كه با آن تاريكى نباشد ، و ريسمانى كه جاى چنگ زدن به آن محكم است ، و حصار با بنيانى كه آفات را بر اوج آن راه نيست ، و براى دوستدارانش عزّت ، و براى واردش صلح و ايمنى ، و براى اقتدا كنندهء به آن راهنما ، و براى آن كه آن را مذهب خود قرار دهد عذر و دليل ، و برهان كسى كه با آن سخن گويد ، و شاهد آن كه به وسيلهء آن به جدال با دشمن برخيزد ، و پيروزى آن كه به آن حجّت آورد ، و راهبر كسى كه به آن عمل نمايد ، و مركب آن كه آن را به كار اندازد ، و نشانهء واضح براى كسى كه نشانه جويد ، و سپر باز دارنده از بلا براى آن كه آن را در بر كند ، و دانش براى كسى كه آن را در گوش جاى دهد ، و خبرى صحيح براى آن كه روايت كند ، و حكمى حقّ براى كسى كه با آن حكم نمايد .
196 - از سخنان آن حضرت است در وصيّت به يارانش
پايبند امر نماز شويد ، و بر آن محافظت نماييد ، و آن را زياد بخوانيد ، و به وسيله نماز به خدا تقرّب جوييد ، زيرا بر مؤمنين امرى واجب در اوقاتى معين است . آيا پاسخ اهل عذاب را نشنيديد زمانى كه از آنان پرسيده مىشود : « چه چيز شما را به جهنّم آورد ؟ مىگويند : از نمازگزاران نبوديم » ؟ ! نماز همچون ريخته شدن برگ درخت ، گناهان را مىريزد ، و همچون بندى كه باز گردد بند گناهان را مىگشايد .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نماز را به چشمهء آب گرمى كه بر در خانهء انسان باشد و شبانه روزى پنج نوبت خود را در آن بشويد تشبيه كرده است ، كه آيا چرك و آلودگى در بدن چنين كسى باقى خواهد ماند ؟ از مردم مؤمن حق نماز را آنانى شناختند كه زيبايى متاع دنيا ، و مايهء چشم روشنى از فرزندان و اموال آنان را به خود مشغول نكرده .
خداوند سبحان مىفرمايد : « مردانى كه آنان را تجارت و داد و ستد از ذكر خدا و به پا كردن نماز و اداى زكات باز نمىدارد » .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با اينكه مژدهء بهشت را از خداوند دريافته بود خود را براى نماز به زحمت مىانداخت ، به خاطر اينكه خداوند به او فرموده بود : « اهل خود را به نماز امر كن ، و نسبت به آن شكيبا باش » . آن حضرت اهلش را به نماز امر مىفرمود ، و خود نيز در به پا كردن آن شكيبايى به خرج مىداد .