و زيادت و نقصانى به او راه نيافته ، بلكه به آنچه از نشانههاى تدبير استوارش ، و قضاى محكمش به ما نموده بر عقول آشكار شده است .
از شواهد آفرينش او خلقت آسمانهاست كه بدون ستون برجا ، و بدون تكيهگاه برپاست ؛ آنها را به اطاعت خود دعوت فرمود و آنان مطيع و با اقرار به ربوبيّتش ، بدون درنگ و تأخير پاسخ دادند ، و اگر اقرار آسمانها به ربوبيّت و اعترافشان به طاعت نبود آنها را موضع عرش ، و جايگاه فرشتگان ، و محل بالا رفتن گفتار نيكو و كردار شايستهء بندگانش قرار نمىداد . ستارگان را نشانههايى قرار داد تا روندگان سرگشته در نقاط آمد و شد اقطار زمين ، به آنها راه جويند .
سياهى پردهء شب مانع نور افشانى اختران نگردد ، و چادر سياه شب قدرت بر طرف كردن درخشش ماه را كه در آسمانها پخش است ندارد .
پاك است خدايى كه سياهى شبهاى تار ، و تاريكى شب آرام در زمينهاى پست و قلّهء كوههاى تيره رنگ نزديك به هم ، و غرّشى كه از رعد در افق آسمان برخيزد ، و آنچه كه در برق ابرها آشكار مىشود ، و برگى كه از درخت مىافتد و آن را بادهاى تند - كه با سقوط ستارگان مىوزد - و باريدن باران از جاى خود دور مىكند از او پوشيده نيست ، كجا افتادن و كجا قرار گرفتن هر قطرهء باران ، و اينكه مورچهء كوچك دانه را از كجا جذب مىكند و به كجا مىبرد ، و رزق پشه را چه چيزى كافى است ، و هر ماده در شكمش چه بارى دارد براى او معلوم است .
و ستايش خدا را كه پيش از آن كه كرسى يا عرش ، يا آسمان يا زمين ، يا جنّ يا انس موجود شود ، بوده . به انديشه درك نگردد ، و به فهم اندازهگيرى نشود ، درخواست كنندهاى او را مشغول نگرداند ، بخشش از او كم ننمايد ، با چشم نمىبيند . محدود به مكان نگردد ، به داشتن مثل و مانند وصف نشود ، به كمك ابزار و اعضاء نمىآفريند ، به حواس در نمىآيد ، و با مردم مقايسه نمىگردد ؛
خداوندى كه با موسى سخن گفت ، و از آيات عظيمهاش به او نماياند ولى بدون اعضاء و ابزارى كه به كار گيرد ، بىتوسط سخنى كه از كام و زبان كوچك درآيد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 169
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٦٩