و به جاى اتفاق پراكندگى ايجاد نمايد ، و از پراكندگى فتنه به پا كند ، از وساوس و فسادگرى او روى بگردانيد ، و از آنان كه پند و خيرخواهى به شما هديه مىدهند پذيرش داشته باشيد ، و آن را محكم بر خود ببنديد .
120 - از سخنان آن حضرت است در خطاب به خوارج ، وقتى به لشگرگاه آنان رفت در حالى كه بر انكار داورى حكمين اصرار داشتند ،
فرمود : آيا همهء شما در صفّين حاضر بوديد ؟ گفتند : گروهى حاضر بوديم و عدّهاى حضور نداشتيم . فرمود : پس دو گروه شويد ، آنان كه در صفّين بودند گروهى ، و آنان كه نبودند گروه ديگر ، تا با هر گروه سخن مناسب با آن را بگويم . سپس مردم را صدا زد و فرمود : ساكت باشيد و به سخنان من توجّه كنيد ، روى دلتان با من باشد ، هر كه را براى شهادت دادن خواستم برابر آگاهى خود سخن گويد .
سپس خطبهاى طولانى ايراد كرد كه قسمتى از آن اين قطعه است :
آيا زمانى كه از باب حيله و فريبكارى و مكر و خدعه قرآنها را بر نيزه كردند فرياد نزديد : اينان برادران ما و اهل دعوت اسلامى ما هستند ، و اينان رو به قرآن كرده خواهان آرامشند ، رأى ما اين است كه خواستهء آنان را قبول كنيم و از اين مضيقه نجاتشان دهيم ؟
من به شما گفتم : ظاهر اين برنامه ايمان ، و باطنش دشمنى با خداست ، ابتدايش رحمت و نهايتش ندامت است . پس بر موقعيت خويش پا برجا باشيد ، و راهتان را ادامه دهيد ، و براى جنگ دندان به هم بفشاريد ، و توجّهى به صداى فرياد كننده نكنيد ، كه اگر جوابش دهند گمراه كند ، و اگر رهايش سازند خوار و بىاعتبار شود . ولى وضع چنان شد كه شد ، و ديدم كه به حكميت تن داديد .
قسم به خدا اگر حكميت را نمىپذيرفتم قانونى از آن بر من واجب نمىشد ، و خداوند گناهى از آن بر دوشم نمىگذاشت . و به خدا قسم اگر مىپذيرفتم باز حق با من بود و بايد از من اطاعت مىشد ، و كتاب خدا با من است ، از وقتى با آن مأنوس شدم هرگز از آن جدا نشدهام .
ما با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بوديم و كشتار ، حول پدران و فرزندان و برادران و اقوام دور مىزد ، و هر مصيبت و بلايى چيزى جز افزايش ايمان ، و حركت در راه حق ، و تسليم به امر رب ، و صبر بر سوزش جراحتها براى ما نداشت ،