زيارت داراى زمان مخصوص و شروط ويژهاى همانند حج نيست ، بلكه تنها به صورت زيارت سادهاى است كه در هر زمان مىتوان آن را به عمل آورد .
گروهى در بهار به هنگام بوييدن گلها به زيارت آن مىروند و عقيده دارند كه در اين هنگام تولد حضرت موسى عليه السلام نيز بوده است . ساكنين آن ، ديار در اين فصل ، جشن عظيم و با شكوهى را به پا مىدارند بدين صورت كه پس از آخرين نماز جمعهء پيش از شنبه ، نور يا « السبت النور » ، استاندار ، قاضى ، مفتى ، بزرگان حرم شريف ، بزرگان طرق و فرقهها و نيز رجال مملكتى با ارتشيان و دولتيان ، به همراه هزاران نفر از عربها و ساكنين آن جا و حاجيان ، در اطراف درخت زيتونى كه در صحن حرم ميان جايگاه صخره و مسجد الاقصى قرار دارد ، گرد هم مىآيند .
اين درخت را به رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت مىدهند زيرا ادعا مىكنند كه حضرت درخت را در اين نقطه قرار داده و كاشتهاند .
در اين مكان پرچمهاى گوناگونى را در ميان مردم پخش مىكنند ؛ برخى به نام پرچم پيامبر صلى الله عليه و آله ، برخى به نام داود ، برخى به نام موسى و بعضى ديگر به نام پرچم صخره نامگذارى شده است . سپس كاروان از حرم شريف به سوى جايگاه حضرت موسى عليه السلام كه در مسافت شش ساعتى از بيت المقدس و در سمت جنوب شرقى قرار دارد ، به راه مىافتند .
در آن مكان كه بعنوان زادگاه حضرت موسى بوده ، اين جشن را به پا مىكنند ، پس از پانزده روز اقامت ، روى كوه و برپايى بازارهاى گوناگونى ، عربها تمامى احتياجات خويش را از آن خريدارى مىكنند ، جشن به پايان مىرسد .
اما « صخرهء شريف » كه به مدت شانزده ماه به عنوان قبلهء مسلمانان به شمار مىآمده پس از آن ، به دستور خداوند ، در سال دوم هجرى رو به سوى كعبه مكرمه نماز گزاردند .
بر روى اين صخرهء عظيم گنبدى پهناور برپا گرديده است .
كه اين گنبد به وسيلهء كاشىهاى كاشانى و موزائيك و نقش و نگارهاى طلايى زيبايى كه همگان را به حيرت وا مىدارد ، آذين گرديده است .
اين زينتها به دوران « عبدالملك ابن مروان » و فرزندش « وليد » باز مىگردد .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 459
مساهمون: انصارى
ص٤٥٩